Posts Tagged ‘zomer’

Een uurtje zit ik hier op een bankje, nabij de kathedraal, en ik heb al minstens tien jonge bruiden voorbij zien komen. Sommigen gekleed in prachtige bruidsjurken. Anderen in iets minder geslaagde exemplaren. Maar altijd met aan hun zijde bruidegommen in glimmende pakken. De mannelijke trouwmode deze zomer, zo lijkt het. Eerlijk gezegd, het idee dat in Rusland louter mooie vrouwen wonen, wordt hier vandaag niet bevestigd. Toegegeven, af en toe vraag ik me af waarom de bruid haar oog heeft laten vallen op die slungelige Rus met zijn pokdalig gezicht. Maar even vaak realiseer ik me dat zij haar handen mag dichtknijpen met die knakker aan haar zijde.

Het bruidspaar wordt immer gevolgd door meer mannen in meer glimmende pakken. En door meer vrouwen in hippe of minder hippe jurkjes. En op hoge en nog hogere hakjes. De mannen roken vooral. Ontkurken flessen champagne. Vullen meegebrachte plastic glazen. En offreren ze, met schalkse blikken, aan de dames. Dat van een bruiloft een andere bruiloft komt, is ongetwijfeld ook de Russische realiteit. De vrouwen kijken vooral blij verheugd de wereld in. Blij omdat hun vriendin er toch nog in is geslaagd die man van haar dromen definitief de hare te maken. Blij ook wellicht omdat er schalks naar ze gekeken wordt.

Terwijl de genodigden drinken, roken en flirten, worden de bruidsparen gedwongen te poseren voor de camera van de immer aanwezige fotograaf. Breed glimlachend staan ze voor het mausoleum van Immanuel Kant. In een bloemenperk. Achter een boom. Liggen ze uitgestrekt op een grasveld. Streng geeft de fotograaf opdrachten. Vooral aan de bruidegom, valt me op. Alsof hij nu al moeite heeft zijn plichten te vervullen. Des te langer de fotosessie duurt, des te minder spontaan de glimlach is. Vooral van de bruidegom, valt me op.

Love locks      

Het sluitstuk van de ceremonie is het bevestigen van een hangslot op de Honey bridge. De oudste van alle bruggen hier in Kaliningrad. Het zijn er inmiddels honderden. Sasha is met Elena. Boris doet het met Olga. Sommige zijn beschilderd met hartjes of helemaal roze. Onder luid gejoel van de genodigden kiepert het nieuwbakken echtpaar de sleutel in de rivier. Ten teken van de eeuwigdurende verbintenis.

Als ik later op een zonovergoten terras aan de oever van de Pregolya rivier zit, maken de jonggeliefden plaats voor jonge moeders met jonge kindertjes. Velen schuiven een kinderwagen van Russische makelij voor zich uit. Anderen lopen hand in hand voorbij met zoon- of dochterlief. Ook zij schrijden in hippe of minder hippe jurkjes, op hoge of nog hogere hakjes aan mij voorbij. Er is niets veranderd, zo lijkt het. Plotseling realiseer ik me dat de bruidegom van weleer in geen velden of wegen te bekennen is. Is de liefde van vroeger inmiddels bekoeld? Is de verbintenis voor het leven al verbroken? Of heeft vaderlief intussen andere en meer interessantere bezigheden?

 

Advertisements

Zaterdagochtend, het is nog donker als ik wakker word. Dus moet het nog wel heel vroeg zijn, realiseer ik me. Want in juni, hier in Moskou, wordt het licht ver voordat de eerste haan kraait. Toch weet ik meteen dat weer in slaapvallen een illusie is. Daarvoor giert de adrenaline, nu al, te veel door mijn systeem. Dus sta ik op, maak wat koffie, eet wat roggebrood en lees obligaat het nieuws. Niet dat dit laatste echt tot mij doordringt overigens. Natuurlijk niet, want ik denk slechts aan mijn uitje van vandaag. Opgewonden als een jongetje dat op schoolreisje gaat, zo voel ik mij. De uren die volgen, duren dan ook eindeloos. Net als vroeger. Ik wil die kleine wijzer wel vooruit kijken. Net als vroeger.

Het rinkelen van mijn telefoon doet mij uit mijn dagdroom ontwaken. Exact half acht. Verrast neem ik op. Ze is namelijk precies op tijd. En dat nu, gebeurt nooit hier in Rusland. Het moet haast wel betekenen dat ook zij opgewonden is. Dit kan toch niet anders? Ik haast me naar beneden en sta in een ommezien buiten. Ik stap in en kus haar op haar wangen en op haar voorhoofd. Ze glimlacht verward. Als ik haar aankijk, zie ik dat ook zij rode blosjes op haar wangen heeft. Wederzijdse opwinding en verwachtingen concludeer ik.

Op dit vroege uur heerst er, zelfs in Moskou, een soort van stilte. De tienbaanswegen zijn als zeeën van asfalt met slechts her en der een auto. En dus trapt zij, zoals iedere Moskoviet, het gaspedaal eens flink in. De kilometerteller gaat richting 140, zie ik. En zij geniet, zie ik. Haar brede glimlach vertelt me dit. Na een half uurtje zijn we de stad al uit. Een record! Na MKAD, de buitenste ring rondom Moskou, te zijn gepasseerd verandert de asfaltzee vrijwel meteen in een tweebaansweg. Maar vandaag maakt dit niet uit, er is namelijk hoegenaamd geen verkeer. En dus denderen we voort over Russische wegen, in een zo hoog mogelijk tempo.

Na twee uurtjes melden we ons aan de poort van een kazerne. De dienstdoende soldaat kijkt fronsend naar onze blije gezichten. Alsof wij de eersten zijn, in lange tijd, die hij ziet glimlachen. Als we de naam noemen van onze gastheer, verdwijnt zijn frons en glimlacht hij spontaan terug. Het is duidelijk, hij weet waarvoor we komen. Iets verderop staat onze gastheer – laat ik hem voor het gemak maar Sergej noemen – ons op te wachten. Ook hij glimlacht, van oor tot oor. Ik schud hem hartelijk de hand en, voor één keer, sta ik een man toe mijn wangen te kussen. Hij heeft het, zelfs voordat het evenement echt is begonnen, verdiend.

Zonder verder veel woorden te verspillen gebaart hij ons hem te volgen. Hij stapt in zijn jeep en rijdt voor ons uit. We volgen braaf, per slot van rekening, naar een kolonel moet je luisteren. Na luttele minuten stapt hij alweer uit. We zijn er. Hier gaat het gebeuren. Inmiddels bonkt mijn hart toch echt in mijn keel. We lopen een houten gebouwtje in. En daar liggen en staan ze! Uzi’s, kalashnikovs, M60’s en meer van dergelijke Rambo wapens. Meteen is mijn hele pacifistische ik naar de filistijnen. Schieten met die dingen, dat wil ik. En vandaag is mijn geluksdag, want precies hiervoor zijn we gekomen.

Ik krijg meteen een M60 in mijn handen gedrukt. De kogels over mijn schouder gelegd. En na een bemoedigend knikje van Sergej richt ik. Ergens, voor mijn gevoel honderden meters verderop, staan wat flessen. Ik vuur. Als een bezetene. Ik voel de patroonband over mijn schouder glijden. Natuurlijk, ik raak geen fles. En aan de stofwolken te zien, kom ik zelfs niet in de buurt. Maar het drukt de pret bepaald niet. Ik voel me als Rambo. Sterker, ik ben Rambo! In een ommezien is die patroonband verdwenen. Glunderend draai ik me om. Meer van dat spul wil ik. Maar Sergej maant me tot rust. Straks krijg ik meer. Nu eerst borrelen.

            

 

 

 

 

 

 

 

Een andere soldaat van dienst heeft inmiddels de barbecue op temperatuur gebracht. Flinke hompen vlees geuren me aangenaam tegemoet. Dat schieten maakt hongerig. Op tafel staan, weinig verrassend, flessen sterke drank. Vreemd genoeg, het is cognac. En geen wodka. Nooit geweten dat ze in het Russische leger liever cognac drinken. Maar goed, wat maakt het uit? Om elf uur in de ochtend ligt het toch wel zwaar op de maag. We drinken, op het linkeroog. Meteen gevolgd door een tweede glas, op het rechteroog. Opgelucht haal ik adem. Meer ogen heb ik immers niet. En twee van die glaasjes kan ik nog wel handelen. Maar zo werkt het dus niet. Het derde oog volgt, dan is er de vriendschap tussen Rusland en Nederland, tussen mannen en vrouwen en de laatste toost is op het leven. Tussendoor eten we flink van het vlees en van allerlei andere Russische heerlijkheden. Gelukkig wel.

Volledig verzadigd en redelijk onder invloed sta ik even later met een kalashnikov in mijn handen. Of is het nou met een uzi? Ik heb eerlijk gezegd geen flauw benul. Maar evengoed knal ik er vrolijk op los. Nog vrolijker dan voor de borrels, geloof ik. En dat ik de flessen, die inmiddels wel op een halve kilometer afstand lijken te staan, niet raak doet me helemaal niets.

                                         

Zondagmiddag, de zon schijnt uitbundig door mijn ramen. Ik probeer me te concentreren op die Russische les die ik eigenlijk al gisteren had willen afronden. Het lukt maar matig. Slecht eigenlijk. Telkens kijk ik naar buiten en telkens zie ik de zon uitbundiger schijnen. Waarom krijg ik die Russische woorden en die onmogelijke grammatica niet in mijn systeem? Het lijkt wel alsof mijn hersenen weeïg zijn. Alsof er geen ruimte meer is voor woorden die niet met zomer en zon te maken hebben. Eigenlijk, zo weet ik al, is het zinloos nog langer te blijven zitten. Het Kuzminki park, letterlijk op een steenworpafstand van mijn appartement, heeft een te grote aantrekkingskracht. Daar moet ik zijn.

Ik prop een laken en een fles water in mijn rugzak, zet mijn zonnebril op en realiseer me nog net op tijd dat ik ook een studieboek kan meenemen. Misschien leer ik die woorden wel probleemloos als ik aan het water lig. Ik stap op mijn fiets en ga richting park. De hele buurt lijkt wel in rep en roer. Zoveel mensen op straat. Mannen stellen hun bovenlichaam bloot aan de zon. Niet meteen het meest aantrekkelijk aangezicht, vind ik. Vaak zijn ze niet alleen karnemelkwit door de te lange winter maar ook zijn ze opgezwollen door een te veel aan zware Russische winterkost en Russische biertjes. Maar het deert ze niet, zie ik. Velen lopen ook nu rond met een fles bier in de ene en een sigaret in de andere hand. Bovendien, ze lijken wel te glimlachen. Niet meteen een alledaags verschijnsel hier in Kuzminki. De zon verricht echt wonderen vandaag.

In het park is het van hetzelfde laken een pak. Meer mannen met ontbloot bovenlijf teisteren mijn aangezicht. Maar hier doen ook de vrouwen ijverig mee. In prachtige vooroorlogse bikini’s showen ze de rest van de mensheid hun indrukwekkende lichamen. Ik realiseer me dat van Russisch leren in dit park helemaal niets terecht zal komen. Er is hier veel te veel vertier om zelfs maar het boek uit mijn tas te halen. En ook die fles water laat ik ongemoeid. In plaats daarvan ga ik naar de kiosk en koop, als een echte Rus, een fles Baltika 3. Het topbiertje, wat mij betreft althans, van Rusland. Ik leg mij neder op mijn lakentje en spied, door mijn zonnebril, de omgeving af.

Recht voor mij staat een enorme vrouw in een kanariegele bikini voor zich uit te staren. In haar hand een sigaret waarvan ze driftig rookt. Ze lijkt wel boos. Zo woest lurkt ze aan haar sigaret. Als ze begint te schreeuwen richting het water, realiseer ik me dat ze haar zoontje bestraffend toespreekt. Die is net in het water gesprongen en om de een of andere reden keurt zij dit af. Op zich te begrijpen want aan de waterkant staan borden dat zwemmen hier verboden is. Toch, vele Russen hebben hier maling aan en liggen met hun dikke lijven triomfantelijk in het water te spartelen. Zoonlief mag echter niet en bedeesd keert hij terug naar moeders. Langs de waterkant liggen en zitten veel stelletjes. Jong verliefden zitten vooral aan elkaar terwijl de ouderen voornamelijk aan bier en sigaretten zitten. Flink wat vrouwen zonnen topless valt me op. Jammer genoeg, het lijkt wel alsof vooral de oudste en de dikste zich dit durven te veroorloven. Een echt opwindend aangezicht is het daarom bepaald niet.

Na een uurtje en twee Baltika’s heb ik het wel gezien. Genoeg zwaarlijvigheid voor vandaag. En om te voorkomen dat ikzelf te veel in die richting ga, besluit ik een rondje te fietsen door het park. Let wel, het Kuzminki park is, net als bijna alles hier in Moskou, enorm groot. En met een rondje fietsen verbruik ik, met gemak, de calorieën die ik net heb geconsumeerd.

   

Op een doordeweekse dag heb ik delen van dit park welhaast voor mezelf. Maar vandaag is dit wel anders, zo realiseer ik me al snel. Om te voorkomen dat Rusland te zeer vergrijst en dat, op de hele lange termijn, Russen zouden ophouden te bestaan, hebben de heren Poetin en Medvedev bedacht dat een kindvriendelijker beleid noodzakelijk is. Daarom worden geboortepremies toegekend voor het tweede (en volgende) kind, is de kinderbijslag verhoogd en is de duur van het ouderverlof verlengd. Hier in Kuzminki werkt dit beleid als een tierelier, zo wordt mij vanmiddag wel duidelijk. Al slalommend baan ik mij een weg langs jonge moeders, overduidelijk alweer zwanger, die hun kinderwagen of buggy voortduwen. Langs spelende  kinderen. Langs kwispelende honden waarvoor, gelet op de aantallen, ook een premie wordt uitgeloofd. Van doorfietsen kan geen sprake zijn, hiervoor is het gewoon te druk.

Dieper in het park zie ik hele gezinnen, zittend op plastic stoeltjes en aan plastic tafeltjes, verorberen ze hun zondagmiddagmaal. Als ik langsfiets, ruik ik geroosterd vlees. De Russische shaslick, weet ik uit eigen ervaring, is een fantastische manier om een zonnige zondag door te brengen. Flinke hoeveelheden vlees op de barbecue, een flesje vodka op tafel en dit met vrienden of familie consumeren. Veel beter bestaat er niet.

Een bezoek aan België zonder uitgebreid gesnoept te hebben van de fantastische bieren die hier worden gebrouwen? Het kan natuurlijk maar feitelijk mag je bij thuiskomst dan niet verklaren echt in België te zijn geweest! Alleen, hoe je weg te vinden in het onvoorstelbare aanbod en hoe te voorkomen dat telkens dat al enigszins bekende Duveltje wordt besteld. Daarom, onderstaand een opsomming van biergerelateerde activiteiten in Brussel en een zeer ambitieuze poging de beste Belgische bieren te benoemen. Eerlijk gezegd, bij dit laatste speelt mijn persoonlijke voorkeur een belangrijke rol.

Een bezoek aan het Museum van de Belgische Brouwers is een eenvoudige eerste stap in de wondere wereld van het Belgische bier. Dit museum is namelijk gelegen aan de Grote Markt van Brussel. En omdat de Grote Markt van Brussel toch wel tot de mooiste pleinen van Europa mag worden gerekend zal iedere toerist deze vroeger of later gaan aanschouwen.

Eens per jaar, in het vroege najaar, vindt het Bierweekend plaats. Kleine, middelgrote en grote Belgische brouwerijen stellen er hun meest uitgelezen bieren voor. De toegang is gratis en de prijzen van het bier democratisch. Iedere overtuigde (en minder overtuigde) bierliefhebber kan hier iets nieuws proeven of gezellig een praatje maken met de maker van het favoriete biertje. Mocht het Belgische weer tijdens dit weekend enigszins meewerken dan is de kans niet onaanzienlijk dat u de vele terrassen op de Grote Markt niet zult verlaten.

Het Schaarbeeks Biermuseum heeft een verzameling van 1000 bierflessen, 800 bierglazen, oude reclameborden en –affiches. Als klap op de vuurpijl is bij de entreeprijs (slechts 3 euro) een glas ‘la schaerbeekoise’ inbegrepen. Een abdijbier dat uitsluitend voor dit museum wordt gebrouwen. (Adres: Louis Bertrandlaan 33-35, Brussel.)

In het Brussels Museum van de Geuze (Cantillon) lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Fruitbieren als kriek en geuze worden hier nog steeds op eenzelfde wijze gebrouwen als destijds in 1900 toen deze brouwerij haar deuren opende. Het onthaal is bijkans familiaal en de brouwersactiviteiten in volle gang. En de praatgrage opperbrouwer vertelt en informeert maar wat graag over de speciale bieren die hier worden gebrouwen. Vanzelfsprekend, proeven van de bieren is inbegrepen bij de prijs zodat u uiteindelijk zelf kunt oordelen over de smaak van de kriek en de geuze. (Adres: Gheudestraat 56, Brussel.)

Cafés

Omdat de musea slechts beperkt geopend zijn, in de avonden al helemaal geen mogelijkheid kennen een biertje te degusteren en bovenal een zeer beperkte variatie in aanbod kennen onderstaand enkele topcafés in Brussel als het gaat om diversiteit en keuze.

Delirium Café (Rue de la Fidélité). De menukaart alhier is dikker dan de bijbel. Logisch ook want hier worden meer dan 2000 Belgische en internationale bieren geschonken! Op een fikse steenworp afstand van de Grote Markt en onder het toeziend oog van Janneken Pis, de vrouwelijke variant van Manneken, is dit het biercafé van Brussel. Vooral voor een jeugdig publiek overigens.

A la Mort Subite (Warmoesberg 7). Reeds sinds 1910 een café-restaurant en daardoor een echt Brussels instituut met een typisch, goed bewaard interieur dat volledig de sfeer oproept van het Belle Epoque. De kriek, de geuze, de lambik en de faro zijn van eigen makelij en kennen een hele schare liefhebbers die met grote regelmaat van dit vocht komen drinken. Er kan een pak volk naar binnen maar geregeld is het toch zoeken naar een plaats. Slechts enkele kelners, van wie sommigen even oud lijken te zijn als het café, werken op zeldzaam efficiënte wijze alle bestellingen af zodat de wachttijd, zeker voor Brusselse begrippen, bepaald beperkt is.

Biercircus (metro Madou). Naast de concertzaal van het Koninklijk Circus ligt een ander circus: Het Biercircus. Ongeveer tweehonderd verschillende Belgische bieren sieren de kaart, waaronder zes trappisten, bio-bieren en, uiteraard, de lambiek, geuze en kriek. Uniek in Brussel is de Chimay van de tap.

En dan zijn er natuurlijk honderden cafés op en rond de Grote Markt. En allemaal schenken ze talrijke soorten bier. Wees gewoon wat avontuurlijk en laat die Jupiler, Stella Artois, Leffe of Duvel eens links liggen.

Bierwinkels

Wie kleine brouwerijen en onbekende bieren wil laten kennen kan bij Délices & Caprices (Beenhouwersstraat 68)een bierdegustatie boeken. In kleine glaasjes worden verschillende, onbekende bieren aangeboden. Tegelijkertijd vertelt de eigenaar (een Zwitser overigens) over de brouwerijen, de geschiedenis, de glazen en de mensen die er werken. Tijdens de degustatie worden ook kazen en patés aangeboden. Alle bieren zijn, uiteraard, ook te koop. Vaak nogal prijzig maar altijd bijzonder.

In De Biertempel (Grasmarkt 55b) werden oorspronkelijk ongeveer 200 biersoorten verkocht maar inmiddels is het aanbod uitgegroeid tot meer dan 600 verschillende soorten. Vele daarvan zijn zeldzaam, vreemd, bijzonder en apart. De bieren worden in vele soorten en maten aangeboden, vooral afhankelijk van de vorm van de fles. Tevens is voor bijna alle biersoorten ook een gepast glas voorhanden.

En dan, heel subjectief, de beste bieren…

Westvleteren. In 2007 gekozen tot beste bier van de wereld en daarom met stip op 1. Helaas, zo goed als onmogelijk te vinden in Brussel. Voor de echte liefhebber, zie de website: http://www.sintsixtus.be. Hier is ook meteen het antwoord op de vraag te vinden waarom dit bier zo moeilijk te verkrijgen is in Brussel.

Rochefort 10. Euforisch genot. Vooral aan het einde van een lange wandeldag, terwijl de honger knaagt. Maar wees voorzichtig, meer dan 1 kan de euforie doen omslaan in algehele ellende.

Westmalle Triple. Tamelijk standaard wellicht maar de smaak is en blijft fantastisch.

Kwak. Een Kwak drinken uit een origineel Kwakglas is al zo apart dat het de keus rechtvaardigt. En met de aangename smaak als bonus een prima keuze.

Kriek Lindemans. Zeer vrouwvriendelijke smaak. Dankzij dit bier is het ook mogelijk uren op terrassen en in cafés rond te hangen met de vrouwelijke wederhelft.

 

Het klimaat van Brussel? Vochtig, nat, waterig zonnetje, afwisselend warm en koud. Een middag of een zomeravond op een Brussels terras is en blijft een grillig avontuur. En ook het jaar 2012 is hierop bepaald geen uitzondering. Wederom lijken de weergoden niet op de hand te zijn van de uitbaters van de Brusselse terrassen. Regenen doet het misschien niet meteen veel meer, maar het regent toch vooral op momenten dat de zon zou moeten schijnen. Dus is het hopen op een zonnestraal. Is het zoeken naar een overdekt terras. En is het vooral een kwestie van de regen negeren en doen alsof. Maar wie weet, misschien slaat het weer binnenkort definitief om? Daarom, wellicht tegen beter weten in, mijn persoonlijke topterrassen van Brussel.

Brasserie Plattesteen (op de hoek van Rue Marché au Charbon en Plattesteen en daarmee op steenworpafstand van de Grote Markt) biedt alles wat een terrasliefhebber zich wenst. Geen hoge gebouwen rondom zodat de eventuele zon haar aanbidders altijd kan voeden met haar energie. Daarnaast behoren de vele passanten en de clientèle van de bars rondom, zonder twijfel, tot de meest excentrieke exemplaren in Brussel. Bovendien, de keuken biedt degelijk Belgisch voedsel en de Belgische biertjes zijn talrijk en zeer betaalbaar.

De markt op woensdag op het Kasteleinsplein is een prachtig excuus voor een aansluitend openluchtdiner of een borrel op één van de terrassen. Wandel door de Louizalaan, de chiquere winkelstraat van Brussel, en sla na verloop van tijd rechtsaf. Alras ontwaart u de drukte van de markt en vullen heerlijke geuren uw neus. Duidelijker indicatoren voor de woensdagmarkt op het Kasteleinsplein zijn er niet. Het is een walhalla voor de liefhebber van ietwat exclusief voedsel (inclusief de echte zoute haringen, een zeldzaamheid in Brussel). En dus komen ze massaal, de Bourgondische Belgen, naar deze markt. Schuifel in alle rust langs de kraampjes, probeer de ter plaatse klaargemaakte heerlijkheden en combineer deze met een glas wijn. Treur vooral niet als er geen zitplaats is, maar geniet eenvoudigweg staand van dit alles. U zult zien, er zijn velen die hetzelfde doen. Vooral in de zomer is het hier dolle pret en komen groepen collega’s en vrienden als vliegen op deze stroop af. Het moet wel heel raar lopen wilt u niet het afbreken van de kraampjes van nabij aanschouwen, de avond zien vallen en nogmaals de gang naar de tap maken voor nog meer biertjes.

Terug in het centrum mijdt u natuurlijk nog steeds de veel te dure terrassen op de Grote Markt. In plaats daarvan vindt u een prima plek op het Sint Goriksplein (place Saint-Géry). Ooit, lang geleden, werd hier een kippenmarkt gehouden. Maar de kippen zijn al decennialang vervangen door hordes Brusselaars die, op zomerse dagen, inderdaad als kippen in een legbatterij opeen zitten op de vele terrassen. In de markthallen alhier vindt u exposities over hoe het leven in vroeger tijden in deze contreien was. En mocht u eens willen stappen in Brussel, begin dan vooral op dit plein. Vanaf hier is het nooit verder dan vijftig meter naar een restaurant, bar, café, discotheek of club.

Het Luxemburgplein (metro Troon) is vooral op donderdagavond een gewilde plek voor de Europese ambtenaren om de niet al te zuur verdiende euro’s om te zetten in biertjes en wijntjes. Het schijnt dat hier heel wat wetten, richtlijnen en afspraken zijn bekokstoofd of juist afgeserveerd. En daarnaast is het één van de grootste outdoor dating places in Brussel.

Flageyplein (halverwege Louizalaan linksaf), jarenlang een bouwput omdat de plannen hier een ondergrondse parkeergarage te bouwen voortdurend gefrustreerd werden door tegenwerkende natuurkrachten. Maar uiteindelijk is de natuur natuurlijk kansloos en wint de mens. En dus zijn de draaiende betonmolens, kranen en zandauto’s verdwenen en vervangen door bankjes, boompjes, een enorme stenenzee, één van de beste frietkotten van Brussel en terrassen. Met afstand het beroemdste is Café Belga, een begrip in Brussel en wijde omgeving. Op zich eigenlijk een huis, tuin en keuken café maar door de aanloop van zovelen is er altijd wel iets te zien en te beleven.

Ten slotte een niet onbelangrijke tip. Drink nooit hetzelfde biertje in Belgie. Daarvoor zijn er te veel verschillende!