Posts Tagged ‘Kuzminki’

Dan is de grote dag daar, ik ga verhuizen. Van Kuzminki naar Petrovka. Nu zullen deze namen niet meteen allerlei belletjes doen rinkelen bij de gemiddelde Nederlander. Kuzminki? Petrovka? Nooit van gehoord natuurlijk. En als ik dan ook nog verklap dat dit beide wijken in Moskou zijn, hoor ik je bijna hardop denken: verhuizinkje van niks, fluitje van een cent. Qua voorbereiding en fysieke inspanning is dit inderdaad ook waar. Mijn spullen passen namelijk met gemak in drie koffers. Met twee vingers in de neus struin ik door het huis, pak links wat t-shirts en broeken, rechts een paar schoenen en nog een paar. En klaar is Kees. Zelfs een taxi bellen lijkt me niet nodig. Met die drie koffertjes kan ik ook wel in de metro. Het spitsuur is per slot van rekening voorbij en dus is daar wel ruimte voor mij en mijn bagage.

Kuzminki was prachtig, voor een tijdje. Bij vlagen waande ik me in Tadzjikistan of Oezbekistan of ergens in de Kaukasus. Ik leefde in een multiculturele Sovjetvariant. Die Kirgizische kapper die me voor een habbekrats een prachtige Sovjetcoupe bezorgde zal me bijvoorbeeld nog lang heugen. Ook al is het alleen maar omdat ik hieraan, als ik in de spiegel kijk,  niet kan ontsnappen. Die sublieme kebabs van de Oezbeek om de hoek, bereid in een houten keet, zal ik zeker missen. Die sigaretjes, per stuk te koop bij een andere houten keet, evenzeer. Vaak waande ik mij in de zeventiger jaren in Nederland. De kleding van de mensen, de inrichting van mijn huis, de auto’s op straat, de kinderwagens van de jonge moeders in het Kuzminki park. Telkens weer dacht ik aan mijn jongste jeugd. Terug naar de roots in Kuzminki, ik had het vooraf niet meteen verwacht.

     

Maar nu zit ik in de metro. Op zich niets bijzonders, heb al wel honderd keer in die metro gezeten. Toch, vandaag is het de laatste keer. Vandaag ben ik omringd door al mijn Russische bezittingen. En dat is toch wel apart. Ik zit hier met een blij gemoed en vermoedelijk met een fikse glimlach om mijn lippen. Verbeeld ik me nou dat al die Russen rondom mij jaloers kijken? Zal het komen van mijn blije uitstraling? Of zal het komen omdat ze zich realiseren dat ik Kuzminki achter mij laat? Voorgoed. Ik heb geen idee. En eerlijk gezegd, het kan me ook niets schelen.

Als ik beter nadenk over mijn verhuizing, realiseer ik me welk een enorme stap ik eigenlijk zet. Van Kuzminki naar Petrovka. Vergelijkbaar, om het naar Nederlandse proporties te vertalen, met een verhuizing van Oude Pekela naar Wassenaar. Zoiets, maar dan op zijn Russisch. Eerlijk gezegd, ik vermoed dat al mijn medepassagiers zelfs nog nooit hebben gedacht aan een verhuizing naar Petrovka. Te ver van hun bed. Te onmogelijk.

Dus dat verhuizinkje, van die ene wijk naar de andere, heeft toch wel behoorlijk wat voeten in de aarde. Van een buitenwijk van Moskou, verketterd door iedereen, naar Petrovka, het kloppend hart van de stad. Van gebreide bikini’s gedragen door dikkige en rokende mensen naar hooggehakte laarzen van Louis Vuitton. Van mannen met ontblote en karnemelkwitte bovenlijven die op straat hun Baltika naar binnen slurpen naar patsertjes die hun cognacje combineren met een veel te dure Cubaanse sigaar. En sta me toe nog een poosje door te gaan. Van onbeschofte en chagrijnige supermarktmedewerkers naar eeuwig glimlachende caissières en vlijtige boodschappeninpakkers. Van Lada naar Range Rover. Van een aftandse markt vol nepbont naar bontmutsjes van 500 euro. Van een salaris van 800 euro per maand naar een salaris van 800 euro per dag. Van 350 euro huur per maand voor een appartement met twee slaapkamers naar 1000 euro huur per maand voor één slaapkamer met een gedeelde keuken en woonkamer.

Toen ik hier in Moskou arriveerde dacht ik nog dat het allemaal niet uitmaakte. Kuzminki of Petrovka, het is allemaal onderdeel van die grote, grijze, grauwe, koude, drukke, snelle en haastige stad. Maar inmiddels weet ik beter. Die enorme stad bestaat uit heel veel verschillende werelden met enorme onderlinge verschillen. En waarom dan niet van twee uitersten proeven?

Na een half uurtje in de metro stap ik uit. Petrovka heet me welkom. Onderweg naar mijn nieuwe optrekje loop ik langs luxueuze Italiaanse restaurants, winkels waar breedgeschouderde mannetjes de deur bewaken, vijfsterren hotels, in bont gehulde dames en schreeuwende reclames voor de nieuwe Jaguar XJ. Allemaal niet aan mij besteed, dat realiseer ik me meteen. Alhoewel, zo’n Italiaans restaurant? Dat moet ik toch maar eens proberen binnenkort. No more Kuzminki, lang leve Petrovka!

        

Advertisements

                                         

Zondagmiddag, de zon schijnt uitbundig door mijn ramen. Ik probeer me te concentreren op die Russische les die ik eigenlijk al gisteren had willen afronden. Het lukt maar matig. Slecht eigenlijk. Telkens kijk ik naar buiten en telkens zie ik de zon uitbundiger schijnen. Waarom krijg ik die Russische woorden en die onmogelijke grammatica niet in mijn systeem? Het lijkt wel alsof mijn hersenen weeïg zijn. Alsof er geen ruimte meer is voor woorden die niet met zomer en zon te maken hebben. Eigenlijk, zo weet ik al, is het zinloos nog langer te blijven zitten. Het Kuzminki park, letterlijk op een steenworpafstand van mijn appartement, heeft een te grote aantrekkingskracht. Daar moet ik zijn.

Ik prop een laken en een fles water in mijn rugzak, zet mijn zonnebril op en realiseer me nog net op tijd dat ik ook een studieboek kan meenemen. Misschien leer ik die woorden wel probleemloos als ik aan het water lig. Ik stap op mijn fiets en ga richting park. De hele buurt lijkt wel in rep en roer. Zoveel mensen op straat. Mannen stellen hun bovenlichaam bloot aan de zon. Niet meteen het meest aantrekkelijk aangezicht, vind ik. Vaak zijn ze niet alleen karnemelkwit door de te lange winter maar ook zijn ze opgezwollen door een te veel aan zware Russische winterkost en Russische biertjes. Maar het deert ze niet, zie ik. Velen lopen ook nu rond met een fles bier in de ene en een sigaret in de andere hand. Bovendien, ze lijken wel te glimlachen. Niet meteen een alledaags verschijnsel hier in Kuzminki. De zon verricht echt wonderen vandaag.

In het park is het van hetzelfde laken een pak. Meer mannen met ontbloot bovenlijf teisteren mijn aangezicht. Maar hier doen ook de vrouwen ijverig mee. In prachtige vooroorlogse bikini’s showen ze de rest van de mensheid hun indrukwekkende lichamen. Ik realiseer me dat van Russisch leren in dit park helemaal niets terecht zal komen. Er is hier veel te veel vertier om zelfs maar het boek uit mijn tas te halen. En ook die fles water laat ik ongemoeid. In plaats daarvan ga ik naar de kiosk en koop, als een echte Rus, een fles Baltika 3. Het topbiertje, wat mij betreft althans, van Rusland. Ik leg mij neder op mijn lakentje en spied, door mijn zonnebril, de omgeving af.

Recht voor mij staat een enorme vrouw in een kanariegele bikini voor zich uit te staren. In haar hand een sigaret waarvan ze driftig rookt. Ze lijkt wel boos. Zo woest lurkt ze aan haar sigaret. Als ze begint te schreeuwen richting het water, realiseer ik me dat ze haar zoontje bestraffend toespreekt. Die is net in het water gesprongen en om de een of andere reden keurt zij dit af. Op zich te begrijpen want aan de waterkant staan borden dat zwemmen hier verboden is. Toch, vele Russen hebben hier maling aan en liggen met hun dikke lijven triomfantelijk in het water te spartelen. Zoonlief mag echter niet en bedeesd keert hij terug naar moeders. Langs de waterkant liggen en zitten veel stelletjes. Jong verliefden zitten vooral aan elkaar terwijl de ouderen voornamelijk aan bier en sigaretten zitten. Flink wat vrouwen zonnen topless valt me op. Jammer genoeg, het lijkt wel alsof vooral de oudste en de dikste zich dit durven te veroorloven. Een echt opwindend aangezicht is het daarom bepaald niet.

Na een uurtje en twee Baltika’s heb ik het wel gezien. Genoeg zwaarlijvigheid voor vandaag. En om te voorkomen dat ikzelf te veel in die richting ga, besluit ik een rondje te fietsen door het park. Let wel, het Kuzminki park is, net als bijna alles hier in Moskou, enorm groot. En met een rondje fietsen verbruik ik, met gemak, de calorieën die ik net heb geconsumeerd.

   

Op een doordeweekse dag heb ik delen van dit park welhaast voor mezelf. Maar vandaag is dit wel anders, zo realiseer ik me al snel. Om te voorkomen dat Rusland te zeer vergrijst en dat, op de hele lange termijn, Russen zouden ophouden te bestaan, hebben de heren Poetin en Medvedev bedacht dat een kindvriendelijker beleid noodzakelijk is. Daarom worden geboortepremies toegekend voor het tweede (en volgende) kind, is de kinderbijslag verhoogd en is de duur van het ouderverlof verlengd. Hier in Kuzminki werkt dit beleid als een tierelier, zo wordt mij vanmiddag wel duidelijk. Al slalommend baan ik mij een weg langs jonge moeders, overduidelijk alweer zwanger, die hun kinderwagen of buggy voortduwen. Langs spelende  kinderen. Langs kwispelende honden waarvoor, gelet op de aantallen, ook een premie wordt uitgeloofd. Van doorfietsen kan geen sprake zijn, hiervoor is het gewoon te druk.

Dieper in het park zie ik hele gezinnen, zittend op plastic stoeltjes en aan plastic tafeltjes, verorberen ze hun zondagmiddagmaal. Als ik langsfiets, ruik ik geroosterd vlees. De Russische shaslick, weet ik uit eigen ervaring, is een fantastische manier om een zonnige zondag door te brengen. Flinke hoeveelheden vlees op de barbecue, een flesje vodka op tafel en dit met vrienden of familie consumeren. Veel beter bestaat er niet.