Posts Tagged ‘bier’

Het is vrijdagavond, zo rond tien uur, en ik slenter door het centrum van Birobidzjan, de hoofdstad van de Joodse Autonome Republiek. Vol verwondering vraag ik me af waar de mensen zijn. Toegegeven, ik voel me al sinds gisteren alsof ik in absoluut niemandsland ronddool, evengoed, er wonen hier rond de 70.000 mensen. Willen zij geen vermaak? In de bioscoop zijn de lichten al gedoofd. Mochten ze al hebben gebrand vanavond. Bij het theater, lees ik op een affiche, is het eerste evenement gepland op 18 maart. Ruim twee weken wachten nog dus. Ook het café, waar ik eerder vandaag een koffie nuttigde, heeft de gordijnen gesloten. In het restaurant, op het centrale plein, waar ik gisteren in alle eenzaamheid een fantastische maaltijd nuttigde, zit ook nu helemaal niemand. Evenmin in de twee Chinese restaurants die Birobidzjan rijk is. Zal iedereen thuis, met de gordijnen toe en de verwarming op een graadje of 25, zoals te doen gebruikelijk hier in Rusland, naar de speech van Poetin luisteren? Naar het propagandapraatje waarin hij aankondigt dat Rusland wederom stappen heeft gezet richting perfectie? Waar hij het Westen schrik aanjaagt met de mededeling dat Rusland over wapens beschikt met een bereik tot aan de Zuidpool? Zit iedereen zich te verkneukelen over het nabije eldorado? Mochten de polls gelijk hebben, en in Rusland is dit altijd het geval, dan gelooft de bevolking in ieder geval heilig in Poetins woorden.

Maar, zo vraag ik me af, hoe werkt dit eigenlijk? Hoe kan een president zoveel steunbetuigingen ontvangen terwijl dit stadje en het platteland rondom overduidelijk worden genegeerd door de autoriteiten. Terwijl de binnenstad van Moskou in een razend tempo verwordt tot een pronkjuweel, liggen de straten in Birobidzjan er vervallen bij. Zelfs de sneeuw, die gisteren en vanochtend met bakken uit de hemel viel, kan de erbarmelijke staat van de wegen niet verbloemen. De stadsbussen lijken te zijn gemaakt in de tijd dat Rusland nog de Sovjetunie was. Ze rammelen roestend door de straten. Op de centrale markt, zo zag ik eerder vandaag, is vooral prullaria uit het nabijgelegen China te koop. Van enorme tijgerknuffels tot plastieken trapfietsen en mislukte kunstbloemen. De gepensioneerde verkopers moeten er, dit kan toch haast niet anders, een zware kluif aan hebben hun armzalig pensioentje op deze manier aan te vullen. En toch, zo zeggen de polls, stemt Birobidzjan over een aantal weken weer massaal op held Poetin.

Zal het dan de muziek zijn, die ik overal op straat, uit strategisch opgestelde luidsprekers hoor schallen, die de bevolking overtuigt? Zo word ik verblijd op een nummertje van de Police terwijl ik wacht bij de bushalte. Hoor ik een vrolijk Russisch deuntje wanneer ik rondwandel op het centrale plein. Eigenlijk vrees ik die vrolijkheid, omdat ik telkens verwacht dat de muziek wordt onderbroken door een bozige communistische hotemetoot, die een ieder oproept zich met gezwinde spoed naar de kolchoz te begeven.

Al deze gedachten maken me dorstig. Bij gebrek aan alternatieven besluit ik dat het tijd is voor een bezoek aan een ‘produkti’, de Russische variant op onze nachtwinkel. Tot mijn genoegen lees ik op de deur dat de winkel 24 uur per dag en zeven dagen per week open is. Bij binnenkomst groet ik de dame van dienst een vriendelijk goedenavond. Om een knorrig gemompel als antwoord te ontvangen. Ik kijk haar ietwat verbaasd aan en realiseer me dat haar gezichtsuitdrukking uitstekend overeenkomt met haar stemgeluid. Misschien is ze al 24 uur in touw en daarom niet meer in de beste stemming? Of ze baalt dat ze haar dienst hier moet draaien en niet naar Poetin kan luisteren?

Langs één van de muren van het winkeltje staat een rij koelkasten. Behalve wat water en frisdranken zijn ze voor het overgrote deel gevuld met flessen en blikken bier. D’r is dan ook volop keuze. Harpin bier uit China. Amstel en het onvermijdelijke Heineken. Asahi bier uit Japan. Plus een heel arsenaal aan Russische bieren, van bekendere als Botska, Baltika en Sibirskaya Korona tot lokale varianten als Amur en Oxota. Helaas, wanneer ik de koelkast wil openen, blijkt deze op slot. Ik draai me vragend om naar de kassadame, die mij wederom trakteert op een koele blik. Terwijl ze naar de klok knikt, spreekt ze in staccato Russisch dat na tien uur geen alcohol wordt verkocht. Verschrikt herinner ik me dat deze regel een aantal jaren geleden is ingevoerd om de alcoholconsumptie te verminderen. Ook hier, meer dan 8.000 kilometer van Moskou, wordt deze, zo lijkt het, strikt nageleefd.

Of het nu door mijn verschrikte blik komt, door een plotselinge vlaag van medelijden van de kassière of omdat regels in Rusland worden gemaakt om ze te negeren, is mij niet duidelijk. Opeens zwaait zomaar de deur van de koelkast open. Ik aarzel niet en in een ommezien staan er twee flessen Amur op de toonbank. Ze worden netjes in een niet-doorzichtige plastic tas gestopt en met een plotselinge glimlach om haar lippen wenst ze mij een prettige avond.

3. Market1f

Advertisements

Mei in Moskou. De mooiste maand van het jaar durf ik te beweren. Na een maandje of zes duisternis, kou, sneeuw en ijs schijnt eindelijk de zon weer uitbundig. En zorgt deze voor een aangename temperatuur. Reden genoeg voor alle Moskovieten massaal te ontwaken uit hun diepe winterslaap. Fris en fruitig wandelen ze doelloos rond in het centrum. Rond hun lippen speelt zelfs een glimlach. Een tamelijk uniek verschijnsel in de Moskouse straten. Maar vandaag tel ik een heleboel.

Met een boekje en een vers glas Blanche de Bruxelles (!) heb ik mij genesteld op een terras aan Kamergersky, een van de weinige straten in Moskou waar auto’s het niet voor het zeggen hebben. Integendeel, de hele straat is omgetoverd tot een groot terras. Ook al een groot verschil met de winter. Toen gebeurde er niets, behalve dat hordes Tadzjieken bergen sneeuw van A naar B schoven. Nu is er geen Tadzjiek te zien. Verbannen naar minder hippe oorden in de stad, vermoed ik. In plaats hiervan nestelen de Russen zich op aangename terrasstoelen en doen ze zich te goed aan sushi, Chinees, pizza, pasta, steak en andersoortige Russische heerlijkheden.

    

Van boekje lezen komt werkelijk helemaal niets. Iets dat me wel vaker overkomt hier in Moskou.  Tussen al die stoelen paraderen namelijk de dames. De beentjes al netjes bruingekleurd. De lipjes rood geverfd. In hippe zomerjurkjes gekleed. Bij voortduring dwalen mijn ogen dan ook in die richting. Geen spannend boek die hieraan iets kan veranderen. Toch, hoe bruin, rood of hip ook, mijn aandacht gaat vooral uit naar de hooggehakte schoenen. Met grote regelmaat loopt een dame voorbij met enorme exemplaren. Zo hoog, dat ik me verwonderd afvraag, hoe hierop gelopen kan worden. Die doen toch enkels breken? Dat kan niet anders. Maar de dames in kwestie stappen zonder noemenswaardige inspanning voort. Met zelfverzekerde stappen en dito blik genieten ze van alle aandacht die hen ten deel valt.

Inmiddels zijn vier hippe Russische jongemannen aan de tafel naast die van mij komen zitten. Alle vier een modern kapsel, overduidelijk niet van een Oezbeekse charlatan om de hoek. Kleurige schoentjes zonder sokken. Een net broekje en een fleurige polo. Type metroseksueel, zeg maar. Ze bestellen dan ook een theetje. Veel praten doen ze niet. In plaats hiervan jagen acht ogen op de passerende vrouwen (vooruit 10 ogen, want ook ik doe hieraan nog steeds volop mee). Als ze een mooi exemplaar ontwaren, stoten ze elkaar aan, wiebelen zenuwachtig op hun stoelen en raken bijkans opgewonden van het aangezicht.

Het zijn overigens niet alleen vrouwen die hier paraderen. Bij vlagen waan ik mij een toeschouwer bij de Moskouse gay parade. Officieel mogen dergelijke parades hier dan verboden zijn, de praktijk is overduidelijk geheel anders. Ik kan me herinneren dat Gordon, godbetert, alvorens roemloos ten onder te gaan bij het songfestival, nog stampij meende te moeten maken over het gebrek aan rechten voor de Russische gays. Nu zal hij, voor een keer, wel enig recht van spreken hebben. Dit geef ik grif toe. Toch, vandaag in Kamergersky, zie ik er velen. En ze lijken bepaald niet bang hun geaardheid te tonen. Natuurlijk, intiem contact is uit den boze. Maar dit lijkt me logisch. De vier mannetjes hebben er overduidelijk niet al te veel mee op. Ook al reageren ze bijna op dezelfde manier als bij het aanschouwen van een mooie dame. Evengoed wiebelen ze op hun stoelen en reageren ze opgewonden. Maar de blik in hun ogen is duidelijk een andere.

Ik bestel nog een Brussels witbiertje. Wat anders te doen op een zonnig terras? Bovendien, met een beetje mazzel zie ik de benen dan nog bruiner, de lippen nog roder en de hakken nog hoger.

Het is laat in de middag als ik in Samara in de trein stap. Mijn bestemming is Volgograd, een slordige 600 kilometer en achttien treinuren zuidelijker. Volgograd, tegenwoordig een willekeurige Russische miljoenenstad waar nooit echt iets gebeurt. Toegegeven, ik ben er nog niet. Maar de omgeving waarin ik de afgelopen dagen heb rondgedwaald geeft me niet bepaald de indruk dat ik binnenkort het epicentrum van de moderne tijd zal binnenrijden.

                 

Ooit, niet eens heel lang geleden, toen mijn bestemming nog Stalingrad heette, was dit wel de plek waar de geschiedenis een wending kreeg. Moeilijk voor te stellen nu. Trouwens, het is vandaag evenmin mogelijk voor te stellen dat de Duitsers, destijds in deze contreien, werden geplaagd door de extreme koude. Extreme hitte, dat is wat ik voel als ik de trein binnenstap. Het is hier binnen ruim boven de dertig graden. Dat kan niet anders. De hoeveelheid zweetdruppels op mijn voorhoofd vertellen me dit. Buiten was het eigenlijk al niet vol te houden. Nooit een zuchtje wind dat voor een heel klein beetje verkoeling zorgde. Niets dan een strakblauwe hemel en een ongenadige zon. En waarschijnlijk heeft deze trein, zo vermoed ik, de hele dag ergens op een rangeerterrein gestaan onder diezelfde blauwe hemel en zon.  

Echt mee zit het me ook niet. Als ik mijn stoel annex bed heb gevonden, zie ik dat juist hier het raam niet open kan. Dus als zo dadelijk die trein gaat rijden, kan ik fluiten naar die broodnodige frisse lucht. Mopperend neem ik plaats. Deze trein is gemaakt voor de barre Russische winters. En zeker niet voor temperaturen zoals vandaag. De hostess, om haar eens zo te noemen, knikt me vriendelijk toe als ze de lakens en de handdoek brengt. Welk een aangename verrassing. Misschien is het bedoeld mij in deze barre temperaturen in ieder geval wat morele steun te geven? Ik glimlach zo vriendelijk mogelijk terug. Vooral omdat ik die handdoek bepaald nodig heb. Want zweetdruppels hebben lang geleden al plaatsgemaakt voor straaltjes. Als ik in dit tempo doorzweet, ben ik voor de avond valt uitgedroogd. Ook dit kan niet anders.

Ik vlei mezelf op mijn bed en val in een soort van slaap. Of beter gezegd, een combinatie van katzwijm en een staat van halve bewusteloosheid. Af en toe word ik gewekt door de schoonmaakster. Zij is danig aan het poetsen. Ik heb met haar te doen. Slapen in deze temperaturen is al moeilijk. Laat staan een smerige trein schoonpoetsen. Toch, ook zij glimlacht naar mij. Wat doen die hoge temperaturen toch met de Russen hier? Een algeheel gevoel van blijdschap ontwikkelen?

Urenlang tuffen we, in een gezapig tempo, naar het zuiden. Er gebeurt eigenlijk helemaal niets. Enorme velden met gras en wat bomen, dit is wat ik zie als ik naar buiten kijk. Voor de rest is het landschap leeg. Maar de rust en de hitte gaan eigenlijk fantastisch samen, zo realiseer ik me. Ik dommel wat, droom over koude oorden en drankjes, beweeg zo weinig mogelijk en denk na over niets. Slechts af en toe wordt de rust verstoord, wanneer we stoppen op een stationnetje. Eerlijk gezegd, ik vraag me af waarom. Want ook dan zie ik eigenlijk niets dan gras en bomen.

Ergens in die leegte hoor ik opeens een dame schreeuwen. Verheugd schrik ik wakker als ik hoor dat ze ‘piwo’ in de aanbieding heeft. Een gekoelde fles bier, hierover heb ik al die uren gefantaseerd. Ik rep me naar de uitgang en wijs verheugd naar de biertjes. Twee koop ik er. De eerste om achterover te gieten, zonder te proeven of na te denken. De tweede om rustig van te genieten. Naast mijn ‘bierdame’ staat de ‘visdame’. Met hoopvolle ogen showt ze mij haar gerookte vis. Een enorm exemplaar uit de Wolga, althans dit vermoed ik. Ik kan haar blik niet weerstaan en koop die veel te grote vis.

Voordat de trein zich weer in beweging zet, gulp ik al gulzig mijn eerste biertje naar binnen en hap ik al gretig van mijn vis. De hitte is meteen compleet vergeten. Ik voel me fantastisch. Koud bier met Wolgavis. Wat wenst een mens nog meer? Al snel realiseer ik me dat de aanschaf van die twee biertjes wat aan de karige kant was. Ook al omdat die gerookte vis nogal zoutig is. Met elke hap stil ik weliswaar mijn honger maar evengoed neemt mijn dorst omgekeerd evenredig toe. Als mijn biertjes op zijn, besluit ik dat het beter is die vis te laten voor wat ze is. Met het halve verorberde exemplaar in mijn handen meld ik mij bij de hostess en de schoonmaakster. Glimlachend en onder het uitspreken van een paar woorden Russisch overhandig ik ze deze. Ze kijken verheugd. Vragen me hoeveel ze hiervoor moeten betalen. Als ik mijn hoofd schud en zeg dat het een gift is, beginnen ze te stralen en glimlachen ze. Breder dan ooit tevoren.

Een bezoek aan België zonder uitgebreid gesnoept te hebben van de fantastische bieren die hier worden gebrouwen? Het kan natuurlijk maar feitelijk mag je bij thuiskomst dan niet verklaren echt in België te zijn geweest! Alleen, hoe je weg te vinden in het onvoorstelbare aanbod en hoe te voorkomen dat telkens dat al enigszins bekende Duveltje wordt besteld. Daarom, onderstaand een opsomming van biergerelateerde activiteiten in Brussel en een zeer ambitieuze poging de beste Belgische bieren te benoemen. Eerlijk gezegd, bij dit laatste speelt mijn persoonlijke voorkeur een belangrijke rol.

Een bezoek aan het Museum van de Belgische Brouwers is een eenvoudige eerste stap in de wondere wereld van het Belgische bier. Dit museum is namelijk gelegen aan de Grote Markt van Brussel. En omdat de Grote Markt van Brussel toch wel tot de mooiste pleinen van Europa mag worden gerekend zal iedere toerist deze vroeger of later gaan aanschouwen.

Eens per jaar, in het vroege najaar, vindt het Bierweekend plaats. Kleine, middelgrote en grote Belgische brouwerijen stellen er hun meest uitgelezen bieren voor. De toegang is gratis en de prijzen van het bier democratisch. Iedere overtuigde (en minder overtuigde) bierliefhebber kan hier iets nieuws proeven of gezellig een praatje maken met de maker van het favoriete biertje. Mocht het Belgische weer tijdens dit weekend enigszins meewerken dan is de kans niet onaanzienlijk dat u de vele terrassen op de Grote Markt niet zult verlaten.

Het Schaarbeeks Biermuseum heeft een verzameling van 1000 bierflessen, 800 bierglazen, oude reclameborden en –affiches. Als klap op de vuurpijl is bij de entreeprijs (slechts 3 euro) een glas ‘la schaerbeekoise’ inbegrepen. Een abdijbier dat uitsluitend voor dit museum wordt gebrouwen. (Adres: Louis Bertrandlaan 33-35, Brussel.)

In het Brussels Museum van de Geuze (Cantillon) lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Fruitbieren als kriek en geuze worden hier nog steeds op eenzelfde wijze gebrouwen als destijds in 1900 toen deze brouwerij haar deuren opende. Het onthaal is bijkans familiaal en de brouwersactiviteiten in volle gang. En de praatgrage opperbrouwer vertelt en informeert maar wat graag over de speciale bieren die hier worden gebrouwen. Vanzelfsprekend, proeven van de bieren is inbegrepen bij de prijs zodat u uiteindelijk zelf kunt oordelen over de smaak van de kriek en de geuze. (Adres: Gheudestraat 56, Brussel.)

Cafés

Omdat de musea slechts beperkt geopend zijn, in de avonden al helemaal geen mogelijkheid kennen een biertje te degusteren en bovenal een zeer beperkte variatie in aanbod kennen onderstaand enkele topcafés in Brussel als het gaat om diversiteit en keuze.

Delirium Café (Rue de la Fidélité). De menukaart alhier is dikker dan de bijbel. Logisch ook want hier worden meer dan 2000 Belgische en internationale bieren geschonken! Op een fikse steenworp afstand van de Grote Markt en onder het toeziend oog van Janneken Pis, de vrouwelijke variant van Manneken, is dit het biercafé van Brussel. Vooral voor een jeugdig publiek overigens.

A la Mort Subite (Warmoesberg 7). Reeds sinds 1910 een café-restaurant en daardoor een echt Brussels instituut met een typisch, goed bewaard interieur dat volledig de sfeer oproept van het Belle Epoque. De kriek, de geuze, de lambik en de faro zijn van eigen makelij en kennen een hele schare liefhebbers die met grote regelmaat van dit vocht komen drinken. Er kan een pak volk naar binnen maar geregeld is het toch zoeken naar een plaats. Slechts enkele kelners, van wie sommigen even oud lijken te zijn als het café, werken op zeldzaam efficiënte wijze alle bestellingen af zodat de wachttijd, zeker voor Brusselse begrippen, bepaald beperkt is.

Biercircus (metro Madou). Naast de concertzaal van het Koninklijk Circus ligt een ander circus: Het Biercircus. Ongeveer tweehonderd verschillende Belgische bieren sieren de kaart, waaronder zes trappisten, bio-bieren en, uiteraard, de lambiek, geuze en kriek. Uniek in Brussel is de Chimay van de tap.

En dan zijn er natuurlijk honderden cafés op en rond de Grote Markt. En allemaal schenken ze talrijke soorten bier. Wees gewoon wat avontuurlijk en laat die Jupiler, Stella Artois, Leffe of Duvel eens links liggen.

Bierwinkels

Wie kleine brouwerijen en onbekende bieren wil laten kennen kan bij Délices & Caprices (Beenhouwersstraat 68)een bierdegustatie boeken. In kleine glaasjes worden verschillende, onbekende bieren aangeboden. Tegelijkertijd vertelt de eigenaar (een Zwitser overigens) over de brouwerijen, de geschiedenis, de glazen en de mensen die er werken. Tijdens de degustatie worden ook kazen en patés aangeboden. Alle bieren zijn, uiteraard, ook te koop. Vaak nogal prijzig maar altijd bijzonder.

In De Biertempel (Grasmarkt 55b) werden oorspronkelijk ongeveer 200 biersoorten verkocht maar inmiddels is het aanbod uitgegroeid tot meer dan 600 verschillende soorten. Vele daarvan zijn zeldzaam, vreemd, bijzonder en apart. De bieren worden in vele soorten en maten aangeboden, vooral afhankelijk van de vorm van de fles. Tevens is voor bijna alle biersoorten ook een gepast glas voorhanden.

En dan, heel subjectief, de beste bieren…

Westvleteren. In 2007 gekozen tot beste bier van de wereld en daarom met stip op 1. Helaas, zo goed als onmogelijk te vinden in Brussel. Voor de echte liefhebber, zie de website: http://www.sintsixtus.be. Hier is ook meteen het antwoord op de vraag te vinden waarom dit bier zo moeilijk te verkrijgen is in Brussel.

Rochefort 10. Euforisch genot. Vooral aan het einde van een lange wandeldag, terwijl de honger knaagt. Maar wees voorzichtig, meer dan 1 kan de euforie doen omslaan in algehele ellende.

Westmalle Triple. Tamelijk standaard wellicht maar de smaak is en blijft fantastisch.

Kwak. Een Kwak drinken uit een origineel Kwakglas is al zo apart dat het de keus rechtvaardigt. En met de aangename smaak als bonus een prima keuze.

Kriek Lindemans. Zeer vrouwvriendelijke smaak. Dankzij dit bier is het ook mogelijk uren op terrassen en in cafés rond te hangen met de vrouwelijke wederhelft.

 

Het klimaat van Brussel? Vochtig, nat, waterig zonnetje, afwisselend warm en koud. Een middag of een zomeravond op een Brussels terras is en blijft een grillig avontuur. En ook het jaar 2012 is hierop bepaald geen uitzondering. Wederom lijken de weergoden niet op de hand te zijn van de uitbaters van de Brusselse terrassen. Regenen doet het misschien niet meteen veel meer, maar het regent toch vooral op momenten dat de zon zou moeten schijnen. Dus is het hopen op een zonnestraal. Is het zoeken naar een overdekt terras. En is het vooral een kwestie van de regen negeren en doen alsof. Maar wie weet, misschien slaat het weer binnenkort definitief om? Daarom, wellicht tegen beter weten in, mijn persoonlijke topterrassen van Brussel.

Brasserie Plattesteen (op de hoek van Rue Marché au Charbon en Plattesteen en daarmee op steenworpafstand van de Grote Markt) biedt alles wat een terrasliefhebber zich wenst. Geen hoge gebouwen rondom zodat de eventuele zon haar aanbidders altijd kan voeden met haar energie. Daarnaast behoren de vele passanten en de clientèle van de bars rondom, zonder twijfel, tot de meest excentrieke exemplaren in Brussel. Bovendien, de keuken biedt degelijk Belgisch voedsel en de Belgische biertjes zijn talrijk en zeer betaalbaar.

De markt op woensdag op het Kasteleinsplein is een prachtig excuus voor een aansluitend openluchtdiner of een borrel op één van de terrassen. Wandel door de Louizalaan, de chiquere winkelstraat van Brussel, en sla na verloop van tijd rechtsaf. Alras ontwaart u de drukte van de markt en vullen heerlijke geuren uw neus. Duidelijker indicatoren voor de woensdagmarkt op het Kasteleinsplein zijn er niet. Het is een walhalla voor de liefhebber van ietwat exclusief voedsel (inclusief de echte zoute haringen, een zeldzaamheid in Brussel). En dus komen ze massaal, de Bourgondische Belgen, naar deze markt. Schuifel in alle rust langs de kraampjes, probeer de ter plaatse klaargemaakte heerlijkheden en combineer deze met een glas wijn. Treur vooral niet als er geen zitplaats is, maar geniet eenvoudigweg staand van dit alles. U zult zien, er zijn velen die hetzelfde doen. Vooral in de zomer is het hier dolle pret en komen groepen collega’s en vrienden als vliegen op deze stroop af. Het moet wel heel raar lopen wilt u niet het afbreken van de kraampjes van nabij aanschouwen, de avond zien vallen en nogmaals de gang naar de tap maken voor nog meer biertjes.

Terug in het centrum mijdt u natuurlijk nog steeds de veel te dure terrassen op de Grote Markt. In plaats daarvan vindt u een prima plek op het Sint Goriksplein (place Saint-Géry). Ooit, lang geleden, werd hier een kippenmarkt gehouden. Maar de kippen zijn al decennialang vervangen door hordes Brusselaars die, op zomerse dagen, inderdaad als kippen in een legbatterij opeen zitten op de vele terrassen. In de markthallen alhier vindt u exposities over hoe het leven in vroeger tijden in deze contreien was. En mocht u eens willen stappen in Brussel, begin dan vooral op dit plein. Vanaf hier is het nooit verder dan vijftig meter naar een restaurant, bar, café, discotheek of club.

Het Luxemburgplein (metro Troon) is vooral op donderdagavond een gewilde plek voor de Europese ambtenaren om de niet al te zuur verdiende euro’s om te zetten in biertjes en wijntjes. Het schijnt dat hier heel wat wetten, richtlijnen en afspraken zijn bekokstoofd of juist afgeserveerd. En daarnaast is het één van de grootste outdoor dating places in Brussel.

Flageyplein (halverwege Louizalaan linksaf), jarenlang een bouwput omdat de plannen hier een ondergrondse parkeergarage te bouwen voortdurend gefrustreerd werden door tegenwerkende natuurkrachten. Maar uiteindelijk is de natuur natuurlijk kansloos en wint de mens. En dus zijn de draaiende betonmolens, kranen en zandauto’s verdwenen en vervangen door bankjes, boompjes, een enorme stenenzee, één van de beste frietkotten van Brussel en terrassen. Met afstand het beroemdste is Café Belga, een begrip in Brussel en wijde omgeving. Op zich eigenlijk een huis, tuin en keuken café maar door de aanloop van zovelen is er altijd wel iets te zien en te beleven.

Ten slotte een niet onbelangrijke tip. Drink nooit hetzelfde biertje in Belgie. Daarvoor zijn er te veel verschillende!