Over drie koffers en een andere wereld

Posted: March 20, 2012 in Reisverslag, Reizen, Russia, Travel
Tags: , , , , , ,

Dan is de grote dag daar, ik ga verhuizen. Van Kuzminki naar Petrovka. Nu zullen deze namen niet meteen allerlei belletjes doen rinkelen bij de gemiddelde Nederlander. Kuzminki? Petrovka? Nooit van gehoord natuurlijk. En als ik dan ook nog verklap dat dit beide wijken in Moskou zijn, hoor ik je bijna hardop denken: verhuizinkje van niks, fluitje van een cent. Qua voorbereiding en fysieke inspanning is dit inderdaad ook waar. Mijn spullen passen namelijk met gemak in drie koffers. Met twee vingers in de neus struin ik door het huis, pak links wat t-shirts en broeken, rechts een paar schoenen en nog een paar. En klaar is Kees. Zelfs een taxi bellen lijkt me niet nodig. Met die drie koffertjes kan ik ook wel in de metro. Het spitsuur is per slot van rekening voorbij en dus is daar wel ruimte voor mij en mijn bagage.

Kuzminki was prachtig, voor een tijdje. Bij vlagen waande ik me in Tadzjikistan of Oezbekistan of ergens in de Kaukasus. Ik leefde in een multiculturele Sovjetvariant. Die Kirgizische kapper die me voor een habbekrats een prachtige Sovjetcoupe bezorgde zal me bijvoorbeeld nog lang heugen. Ook al is het alleen maar omdat ik hieraan, als ik in de spiegel kijk,  niet kan ontsnappen. Die sublieme kebabs van de Oezbeek om de hoek, bereid in een houten keet, zal ik zeker missen. Die sigaretjes, per stuk te koop bij een andere houten keet, evenzeer. Vaak waande ik mij in de zeventiger jaren in Nederland. De kleding van de mensen, de inrichting van mijn huis, de auto’s op straat, de kinderwagens van de jonge moeders in het Kuzminki park. Telkens weer dacht ik aan mijn jongste jeugd. Terug naar de roots in Kuzminki, ik had het vooraf niet meteen verwacht.

     

Maar nu zit ik in de metro. Op zich niets bijzonders, heb al wel honderd keer in die metro gezeten. Toch, vandaag is het de laatste keer. Vandaag ben ik omringd door al mijn Russische bezittingen. En dat is toch wel apart. Ik zit hier met een blij gemoed en vermoedelijk met een fikse glimlach om mijn lippen. Verbeeld ik me nou dat al die Russen rondom mij jaloers kijken? Zal het komen van mijn blije uitstraling? Of zal het komen omdat ze zich realiseren dat ik Kuzminki achter mij laat? Voorgoed. Ik heb geen idee. En eerlijk gezegd, het kan me ook niets schelen.

Als ik beter nadenk over mijn verhuizing, realiseer ik me welk een enorme stap ik eigenlijk zet. Van Kuzminki naar Petrovka. Vergelijkbaar, om het naar Nederlandse proporties te vertalen, met een verhuizing van Oude Pekela naar Wassenaar. Zoiets, maar dan op zijn Russisch. Eerlijk gezegd, ik vermoed dat al mijn medepassagiers zelfs nog nooit hebben gedacht aan een verhuizing naar Petrovka. Te ver van hun bed. Te onmogelijk.

Dus dat verhuizinkje, van die ene wijk naar de andere, heeft toch wel behoorlijk wat voeten in de aarde. Van een buitenwijk van Moskou, verketterd door iedereen, naar Petrovka, het kloppend hart van de stad. Van gebreide bikini’s gedragen door dikkige en rokende mensen naar hooggehakte laarzen van Louis Vuitton. Van mannen met ontblote en karnemelkwitte bovenlijven die op straat hun Baltika naar binnen slurpen naar patsertjes die hun cognacje combineren met een veel te dure Cubaanse sigaar. En sta me toe nog een poosje door te gaan. Van onbeschofte en chagrijnige supermarktmedewerkers naar eeuwig glimlachende caissières en vlijtige boodschappeninpakkers. Van Lada naar Range Rover. Van een aftandse markt vol nepbont naar bontmutsjes van 500 euro. Van een salaris van 800 euro per maand naar een salaris van 800 euro per dag. Van 350 euro huur per maand voor een appartement met twee slaapkamers naar 1000 euro huur per maand voor één slaapkamer met een gedeelde keuken en woonkamer.

Toen ik hier in Moskou arriveerde dacht ik nog dat het allemaal niet uitmaakte. Kuzminki of Petrovka, het is allemaal onderdeel van die grote, grijze, grauwe, koude, drukke, snelle en haastige stad. Maar inmiddels weet ik beter. Die enorme stad bestaat uit heel veel verschillende werelden met enorme onderlinge verschillen. En waarom dan niet van twee uitersten proeven?

Na een half uurtje in de metro stap ik uit. Petrovka heet me welkom. Onderweg naar mijn nieuwe optrekje loop ik langs luxueuze Italiaanse restaurants, winkels waar breedgeschouderde mannetjes de deur bewaken, vijfsterren hotels, in bont gehulde dames en schreeuwende reclames voor de nieuwe Jaguar XJ. Allemaal niet aan mij besteed, dat realiseer ik me meteen. Alhoewel, zo’n Italiaans restaurant? Dat moet ik toch maar eens proberen binnenkort. No more Kuzminki, lang leve Petrovka!

        

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s