Suzdal, gouden stad in de gouden ring

Posted: October 25, 2011 in Russia
Tags: , , , , , , , , , ,

Prachtig herfstweer is het in Moskou. Te prachtig om in de stad te blijven, zo besluit ik. Weliswaar kleuren ook de bladeren aan de Moskouse bomen velerlei, maar het beton en het asfalt overheersen te zeer om die kleurenpracht echt op waarde te kunnen schatten. En dus pak ik mijn koffertje eens in. Op naar oorden waar de natuur haar gang kan gaan en niet wordt belemmerd door een overvloed aan mens en machine. Het mooie is dat die immense stad Moskou wordt omringd door een nog immenser platteland. Gewoon een kwestie van een trein pakken, richting noord, oost, zuid of west. Het maakt allemaal niet uit waarheen ik ga.

Met deze gedachten in mijn hoofd en met de koffer in mijn hand sta ik op het metrostation. Te midden van een enorme mensenmassa die allemaal op weg zijn naar hun jungle. Van beton. Ik glimlach in mezelf. Want ik weet dat ik over een paar uurtjes in Suzdal ben. De parel aan de ketting die bekend staat als de Gouden Ring, een aantal steden die ten oosten van Moskou liggen. ‘Gouden’ slaat op de tijd, lang geleden, toen Moskou nog niet de hoofdstad van Rusland was. Zelfs op de tijd toen Rusland nog geen natie was. Destijds waren deze steden belangrijk en haar bestuurders machtig en invloedrijk. ‘Ring’ verwijst naar de geografische ligging van deze steden. Een blik op de wereldkaart van Rusland leert dat ze, door het trekken van een cirkel, met elkaar te verbinden zijn. Al deze steden ademen tegenwoordig nog geschiedenis. Al zijn erbij waar je tegelijkertijd giftige dampen van oude Sovjetindustrie of moderne industrieën inademt.

Al snel laat ik de metromassa achter me en wissel ik deze in voor de relatieve rust van de trein. Die Russische trein die me altijd doet dagdromen over plekken, dagen reizen van Moskou. Over toendra, taiga, leegte, Siberië en Kamtsjatka. Vandaag is dit alles niet aan de orde. Suzdal, of beter gezegd Vladimir, want een treinstation kent Suzdal niet, is maar een uurtje of drie treinen. Een kippeeindje dus, voor Russische begrippen. In een gezapig tempo tuffen we naar het oosten. Van de conductrice koop ik een theetje voor 25 eurocent – wie zegt toch dat Rusland een duur land is? Onderwijl kijk ik uit het raam en zie al vrij snel de flats van Moskou plaatsmaken voor vervallen stationnetjes en rommelige periferie. Niet veel later door houten huisjes, landerijen, bomen. Hoe groot Moskou ook mag zijn, in een ommezien ben ik op het platteland.

In Vladimir, ook een van de steden van die Gouden Ring, wissel ik de trein in voor een bus. Jammer genoeg is deze al tjokvol als ik instap. En dus moet ik staan. Als ik om me heen kijk, zie ik allemaal Russen, die blijkbaar ook naar Suzdal willen. Vreemd, denk ik, Suzdal is niet groter dan Oude Pekela of Surhuisterveen en bovendien een plek waar, althans in mijn herinnering, nooit iets gebeurt. Waarom al die Russen er dan heen willen? Een klein uurtje later zijn al deze gedachten overbodig. Die Russen willen natuurlijk gewoon de skyline van Suzdal zien. Hoe vanzelfsprekend! Uivormige kerktorens in allerlei kleuren, witte kerkjes, de kleuren van de herfst, riviertjes en houten huizen. Dit is het panorama van Suzdal. De zon en de strakblauwe lucht maken het sprookje compleet. Verbaasd hap ik de frisse Suzdalse adem in. Mijn herinneringen waren overduidelijk wat vervaagd.

In alle rust wandel ik door het stadje, op zoek naar een plek om te slapen. Het lijkt wel alsof hier meer kerken staan dan mensen wonen. Van de eerste zie ik er in ieder geval meer. Na verloop van tijd zie ik een bord waarop een ‘komnata’ (kamer) wordt aangeprijsd. Precies wat ik zoek. Ik loop in de richting die staat aangegeven en klop op de deur van een van die houten huisjes. Een Suzdalse schone opent de deur en heet me welkom. Ze glimlacht vriendelijk en vertelt me dat ze nog een kamer heeft. Natuurlijk heeft ze die nog, het seizoen is namelijk voorbij. Als ik naar binnenstap, schiet een dozijn katten alle kanten uit. Helemaal het recht alleen heb ik hier dus blijkbaar niet. Het huis is klein, oud, vervallen, scheef, te warm, harig, stoffig maar wel schoon. Het bed kraakt prachtig als ik erop ga zitten. Het doet me denken aan Hans en Grietje. De sprookjeswereld die Suzdal heet, houdt overduidelijk niet op bij de voordeur. Ik knik verheugd en vertel mijn gastvrouw dat ik hier met graagte een nachtje doorbreng.

Advertisements
Comments
  1. Camila says:

    So… when you travel, do you prefer to visit Oude Pekala/Franklin’s in other countries?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s