ЦУМ (Центральный Универсальный Модный)

Posted: October 20, 2011 in Russia
Tags: , , , , , ,

Twintig jaar geleden, toen Rusland nog de Sovjet-Unie was en het Moskouse kapitalisme zelfs nog niet in de kinderschoenen stond, stond hier – op een steenworpafstand van het Rode Plein en het Kremlin – ook al het  warenhuis ЦУМ (TSUM). Wat heet, dit warenhuis staat hier al sinds 1909, toen de tsaren het nog voor het zeggen hadden. Al ruim een eeuw dus staat deze joekel van een gebouw al in het centrum van Moskou. Het is dan ook niet overdreven te stellen dat TSUM heel wat stormen, revoluties en veranderingen heeft doorstaan. Maar ongemerkt is de tand des tijds niet aan haar voorbijgegaan. Bepaald niet.

    

Een eeuw geleden stond de M van TSUM voor Mагазин (winkel), tegenwoordig staat dezelfde M voor Модный (mode). Het geeft een redelijk beeld van de ontwikkeling van de afgelopen honderd jaar. Toen was TSUM een warenhuis waar de gemiddelde Rus, met een beetje geluk, iets nuttigs kon kopen. Een paar nieuwe schoenen, een feestelijke jurk, een modieuze tas of  een net kostuum. Natuurlijk, alles gemeten volgens Sovjet maatstaven. Tegenwoordig zijn al deze waren hier nog steeds volop te koop. Maar de Russische Henk en Ingrid kunnen hier alleen naar kijken. Iets aanschaffen is een illusie, een dagdroom en een jaarsalaris.

Wat trouwens niet veranderd schijnt te zijn is de indeling. TSUM bestaat uit talloze kleine winkeltjes die allemaal hun eigen specialiteit kennen. In de ene winkel staat het horloge centraal en in een andere vind je louter tassen of schoenen. Je moet dus, om een compleet nieuwe garderobe aan te schaffen, bij heel wat winkeltjes naar binnen.

Het is weliswaar nog alleraardigst weer hier in Moskou vandaag. Toch besluit ik die laatste zonnestralen van het jaar te laten voor wat ze zijn en me in plaats hiervan te vergapen aan de luxe tentoongesteld in dit warenhuis. Per slot van rekening, ik heb al de hele zomer kunnen genieten van de zon en de Moskouse blauwe luchten.

Eerlijk gezegd, ik vraag me bij binnenkomst meteen af wat ik hier in godesnaam aan het doen ben. Heb het sowieso al niet zo op tasjes en horloges. En ook feestelijke jurkjes, ringen, colliers en dergelijke kunnen me maar matig bekoren. Blijft over de schoenenwinkels. Deze zijn weliswaar talrijk in aantal, maar de hele middag dure schoenen kijken is wel wat erg karig en eenzijdig. Als ik mezelf wat wil vermaken vanmiddag, kan ik heel veel beter een list verzinnen. Ik neem me dan ook voor, als een Russische nouveau riche, alle winkeltjes binnen te gaan en te doen alsof ik al het aangebodene bijzonder interessant vind.

Mijn eerste stop is een horlogewinkel. Een alleraardigste dame glimlacht haar breedste glimlach naar me. Ik mompel een warempel in mezelf. Is het dan zo dat Russen wel glimlachen als ik mijn oog laat vallen op een horloge van ruim € 30.000 euro? Wat zeg ik, één horloge? Voor mijn ogen draaien tientallen horloges, tergend langzaam hun rondjes. Alsof ze me willen vertellen dat ze gemakkelijk te pakken zijn. Gewoon even de creditcard gebruiken. Als ik een stap dichterbij kom, blijkt het toch niet helemaal zo te zijn. Schielijk trekken alle horloges zich plotsklaps terug in hun hol, alsof ze bang zijn voor al te grijpgrage handjes. De verkoopster glimlacht intussen onverdroten voort. Bijna ongemerkt drukt ze op ergens op een knop zodat de horloges allemaal weer tevoorschijn komen. Blijkbaar zegt haar verkopersinstinct dat deze buitenlander wel eens zou kunnen toehappen. Ook al glimlachend, wijs ik haar een oranje horloge, vraagprijs 1.350.000 roebel (€ 31.500) en een groen exemplaar voor dezelfde prijs. Ik wil ze wel eens om, misschien zijn ze inderdaad onweerstaanbaar. En ik moet toegeven dat ze me goed staan. Zo pas ik ook nog een blauwe, witte, zwarte, rode en allemaal doen ze het goed.

Ergens halverwege deze sessie stapt een familie – man, vrouw en zoontje – binnen. De man loopt in een soort van joggingbroek, dus in eerste instantie denk ik nog dat hij verdwaald is. Maar alras begrijp ik dat dit niet het geval is. Want in hun voetsporen volgen twee brede mannetjes met spiedende oogjes en ‘oortjes’ in. Echte Russische nouveau riche, vermoed ik. De man loopt recht op zijn doel af en wijst op een, ongetwijfeld, bijzonder duur horloge. Nieuwsgierig laat ik mijn horloges voor wat ze zijn en begeef me zo achteloos mogelijk richting de familie. Maar aan de aandacht van de twee Jerommekes ontsnap ik niet. Met hun adelaarsogen kijken ze me doordringend aan. En zonder woorden vertellen ze me dat ik vooral niet moet blijven plakken. Wat daar gebeurt, zijn mijn zaken niet. Toch zie ik evengoed dat, binnen een paar minuten, de familie weer vertrekt. Een horloge rijker en ongetwijfeld flink wat roebels armer. 

De rest van de middag loop ik rond te midden van Guchi, Dolce Gabana, Luis Vuitton, Schumacher, Loro Piana, Armani Collezioni, Marni, Miu Miu, Costume National, Malo, Elie Tahari, Laundry, Corneliani, Balenciaga, Emilio Pucci, Chanel, Dior, Lancome, Guerlain, Serge Lutens, Creed, Comptoir Sud Pacifique, Hermes, La Mer, La Ric, Revive, Kanebo, Aesop. Soms is het alleraardigst charmant, altijd is het opzichtig duur. Eerlijk gezegd, na een uurtje of twee heb ik het wel gezien. Ik laat TSUM voor wat het is en vertrek. Met lege handen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s