Albert Heijn in Moskou

Posted: June 30, 2011 in Reisverslag, Reizen, Russia
Tags: , , ,

Zondagavond, m’n koelkast is weer eens leeg. Ik zie nog een eenzame tomaat liggen en een restantje cola light in een fles. Wil ik het weekend uitluiden met een normale maaltijd of een vers glaasje prik dan is een gang naar de supermarkt vereist. Zoveel is me wel duidelijk. En dus pak ik mijn boodschappentas en rep mij richting de Russische versie van de Albert Heijn.

Onderweg realiseer ik me hoe geweldig het is dat ik op elk moment van de dag deze gang kan maken. Aan openingstijden doen ze hier namelijk niet en aan sluitingstijden al helemaal niet. Mijn supermarkt is altijd open. Zeven dagen per week en 24 uur per dag. Altijd kan ik terecht voor alles wat ik behoef. Bovendien, de keus is indrukwekkend uitgebreid. De tijden van lege schappen zijn definitief verleden tijd. Ook dat is me wel duidelijk geworden de afgelopen weken.

Als ik de supermarkt binnen wil stappen, kijkt de bewaker me ietwat haatdragend aan. Althans, zo interpreteer ik zijn duistere blik. Heb me al vaak voorgenomen die blik te negeren, maar vooralsnog lukt het me maar matig. De eerste keer dat ik hier binnenstapte, dacht ik dat hij mij, als op een vliegveld, zou scannen. Alsof ik, om de een of andere reden, iets zou meenemen naar de supermarkt dat verboden is. Maar hij deed toen niets en ook nu niet. Behalve dan die duistere blik.

Enigszins geïntimideerd vervolg ik mijn gang. Op de afdeling verse groenten en fruit valt mij op dat het vooral fruit is dat de klok slaat. Die boycot van Europese groenten heeft nu toch echt Kuzminki bereikt. Waardeloos, denk ik. Alsof dat Russische fruit zo veilig, gezond en vrij van verschrikkingen is. Ik heb in ieder geval zo mijn twijfels. Zonder groente maar met het fruit meld ik mij bij de dame van dienst. Zij weegt mijn fruit en voorziet het van een sticker met een prijs. Overigens, zonder mij een blik waardig te gunnen of ook maar een woord met mij te wisselen. Omdat ik vandaag in een goede bui ben, bedank ik haar met een vriendelijk ‘spasiba’, nadat zij mijn laatste fruit heeft geprijsd. Ze gromt knorrig als reactie. Waarschijnlijk, zo denk ik, komt dit omdat ik de eerste ben vandaag die haar vriendelijk bedankt voor haar werk. En het is inmiddels toch al ruim na achten. Ik haal dan ook mijn schouders op als reactie. Inmiddels ben ik wel gewend aan dit geknor.

Ik vervolg mijn weg richting de worsten. Een van de hoogtepunten in de supermarkt. Het assortiment is werkelijk orgastisch uitgebreid. Het lijkt wel alsof het hele Russische dierenrijk tot worst wordt gedraaid. Kiezen uit deze enorme hoeveelheid is ondoenlijk en daarom deponeer ik blindelings een exemplaar in mijn mand. Het enige dat ik denk is dat het volkomen logisch is dat de ochtendmetro eenzelfde geur verspreidt. Ik loop door richting de wodka. Niet omdat ik voor vanavond een flesje nodig heb. Nee, ik wil me gewoon even vergapen aan de fantastische keuze alhier. Een litertje van dit vocht is er al voor niet meer dan 120 roebel (3 euro!). Maar evengoed kan ik een flesje halen voor een paar duizend roebel. Het is, hoe dan ook, een genot voor mijn oog, deze muur van wodka.

  

Met worst en zonder wodka meld ik mij bij de kassa. Eerlijk gezegd, het dieptepunt van deze supermarkt. Altijd staat er een immense rij mensen te wachten. En altijd duurt het maar alvorens ik eindelijk mijn boodschapjes op die band kan leggen. Zeven uur in de ochtend, zes uur in de avond of zelfs tegen middernacht. Het is hier altijd druk. Ik sluit, nu zelf knorrend, aan en kijk eens rustig rond. Soortgelijke mensen als in het Kuzminki park zie ik nu weer rondom mij staan. Dikkig en onverzorgd. Ik kan helaas niets anders concluderen. Het enige verschil is dat de lichamen niet slechts zijn bedekt met bikini’s en minuscule zwembroekjes maar met een ruimere hoeveelheid textiel. Dat stemt me dan weer gelukkig.

Na veel getuur en gestaar, is het eindelijk mijn beurt. Een veel te forse kassadame imiteert het gedrag van haar collega van de groente en het fruit. Behalve dan dat ze mij in drie woorden twee vragen stelt. ‘Kart?’ (kaart) en ‘paket nuzjno?’ (tas nodig). Maar ik overtref haar met mijn antwoorden, want ik doe het in twee woorden, ‘njet’ en ‘njet’. Waarom ook vriendelijk zijn? Waarom ook een verhaal beginnen over een bonuskaart of een plastic zak? Aanpassen is echt niet zo moeilijk. Gewoon het hoognodige zeggen en vervolgens verder turen en staren. Naar die oneindige rij mensen achter mij die allemaal graag mijn plaats willen innemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s