Christiano Ronaldo in de ochtendmetro

Posted: June 17, 2011 in Reisverslag, Reizen, Russia, Travel, Vakantie
Tags: , , , ,

Kwart over acht in de ochtend. Ik ben een heel klein onderdeeltje van een lange rij zich voortspoedende mensen. Allemaal met dat ene doel voor ogen, het metrostation van Kuzminki. Bij de ingang van dit station staan oude vrouwtjes hun koopwaar aan te bieden, versgeplukte bloemen van de velden rondom Moskou met wat groenten uit eigen tuin. Niemand keurt ze een blik waardig. Blijkbaar niet het juiste moment voor de aanschaf van zulke artikelen. De krantenjongen die de plaatselijke variant van de gratis krant aanbiedt, kan op meer aandacht rekenen.  Met een haastige greep eigenen vele passanten zich een exemplaar toe onderwijl de treden richting ondergrondse afdalend.

Eenmaal ondergronds neemt de drukte alleen maar toe. Van alle kanten stromen mensen toe die allemaal die twee roltrappen dienen af te dalen tot de metro. De winkeltjes met de prullaria zijn allemaal al open zie ik. En ook die ene bedelaarster, een oud vrouwtje van, ze lijkt wel 100 jaar of ouder en ze heeft de kromste rug ooit gemeten, staat al op haar plaats. Maar ook zij worden genegeerd. Geen tijd voor goede doelen, goedkope beha’s of kleffe broodjes. Alleen bij de ticketverkoop van de metro staat een flinke rij.

Ik wurm me door de toegangspoortjes en betreed het perron. Een enorme mensenmassa staat al te wachten. Het is als een Koninginnedag, behalve dan dat de overheersende kleuren hier bruin, grijs en zwart zijn. De metro komt net aan. Dat is logisch, want hier in Moskou komt de metro, vooral in de spits, altijd net aan. En even logisch in de spits, deze is overvol met mensen die al op eerdere stations hun eigen mensenmassa hebben getrotseerd. Toch openen de deuren zich en dringen zoveel mogelijk mensen zich naar binnen. Ik niet. Ik blijf, met vele anderen, achter. Wachten op de volgende, ongetwijfeld ook overvolle, metro. Lang wachten hoef ik niet want 45 seconden na vertrek van metro 1 staat metro 2 al voor. Hetzelfde ritueel herhaalt zich. En wederom geraak ik niet binnen. Als metro 3 zich meldt, ben ik wel één van de gelukkigen. Alhoewel, heel gelukkig word ik niet meteen. De dag als dat spreekwoordelijk sardientje te moeten  beginnen is nu eenmaal niet ideaal.

   

Als de metro zich in beweging zet, gaat er een schokgolf door de massa. Iedereen leunt tegen iedereen om het domino effect te voorkomen. Dat lukt vrij aardig, ook al omdat er toch geen ruimte is om te vallen. Vanochtend sta ik innig ingeklemd tussen een man in een net, grijs pak en een jongen in een geelgroenig adidasjack. Achter mij staan ook nog flink wat mensen. Ik kan ze weliswaar niet zien, maar ik voel ze wel degelijk. Zoals ik al zei, het is niet meteen het prettigste begin van de dag, zoveel geduw en getrek rondom mij. Maar op de een of andere manier lukt het toch mij hiervoor af te sluiten. Ogen dicht, verstand op oneindig, Russisch praten in mezelf. Zoiets.

 Een stuk vervelender is de onfrisheid van mijn medepassagiers. Dat nette pak naast mij oogt nog wel, maar te dichtbij staan is bepaald geen  feest voor mijn reukorgaan. Hij ruikt alsof hij ook gedragen is als pyjama. En niet alleen de afgelopen nacht. Een weeïge geur, ruik ik. Bijna schiet het woord ranzig mij te binnen. maar nog net niet. Ook ruik ik worst. Russische worst. Alsof een ieder hier in deze coupé een flinke worst heeft verorberd. Heel wel mogelijk trouwens want in de supermarkt is het schap met worsten, in vele soorten en vele maten, bepaald indrukwekkend. Het zou natuurlijk best kunnen dat, als je elke dag een stuk van zo’n worst eet, je vanzelf zo gaat geuren. Als ik hierover nadenk, lijkt dit mij onzinnig. Het lijkt mij eigenlijk een stuk waarschijnlijker dat het tandenpoetsen massaal in de wind wordt geslagen. Ik huiver lichtelijk.

De volgende halte maakt mijn leven nog ietsje zuurder. We zijn nog steeds in de buitenwijken dus natuurlijk stapt er niemand uit. Toch willen er wel een heleboel mensen bij. Twee breedgeschouderde en grote mannen duwen zich naar binnen. Minder ruimte dus voor een ieder. Maar vergeleken met de geur die van de truitjes van de mannetjes komt, valt dit in het niet. Zelfs de Russen rondom mij kijken ietwat verschrikt. Een van de mannen strekt zijn lange arm om zich ergens aan een leuning te kunnen vasthouden. Niet meteen de prettigste handeling met zo’n ongewassen truitje. Ik huiver niet meer lichtelijk.

Maar ontsnappen is niet aan de orde. Natuurlijk, ik kan uitstappen maar de kans is bepaald groot dat de volgende metro dezelfde worstengeur verspreidt. Dus dat schiet niet op. Ik kijk maar wat rond. Op zoek naar mooie ogen of  ander aangenaam vertier. Plots valt mijn oog op een poster van Christiano Ronaldo. Met een stralende glimlach om zijn lippen showt hij een fles shampoo van het merk ‘Clean’. Ik glimlach in mezelf. Die adverteerder boort de juiste markt aan, dit is me wel duidelijk. Maar of het in vruchtbare aarde valt? Ik waag het te betwijfelen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s