Indian Highways

Posted: March 25, 2011 in India, Reisverslag, Reizen, Travel
Tags: , ,

Al enkele uren probeer ik mij te verschuilen achter die niet al te brede rug van die hele kleine chauffeur. Tevergeefs natuurlijk. Ik baal dat die man niet wat groter en breder is. Het had me namelijk heel wat kopzorgen en angstige momenten kunnen besparen. Zoveel is zeker. Hoe vaak ik mezelf ook voorneem vooral een willekeurige andere kant op te kijken, het lukt eenvoudigweg niet. Als een magneet werkt het tegemoetkomend verkeer. Figuurlijk in dit geval maar met flinke regelmaat lijkt het ook letterlijk zo te zijn.

 Op de snelweg Nasik Aurangabad, in de Indiase deelstaat Maharashtra, is de vergelijking met zijn Nederlandse equivalent onmogelijk te maken. Prachtig ZOAB? Belijning? Ik kan ernaar fluiten. Een breed uitgevallen B-weg, dat komt veel meer in de buurt. Alhoewel de kwaliteit van het wegdek ook dan nog met speels gemak in Nederlands voordeel uitvalt. Wat wel overeenkomt is dat, net als op een Nederlandse B-weg, iedereen hier mag rijden, lopen, fietsen of gewoon zijn. En dat doen ze dan ook. Het is een gekkenhuis.

 

Ik blijf me afvragen, na al die uren, wat zijn eigenlijk de regels? Ja, regel één is wel duidelijk: het recht van de sterkste. Dit doorzag ik al na een minuutje. Vrachtauto’s, geschilderd in vrolijke kleuren en huizenhoog beladen met suikerriet, zijn de king-of-the-road. Zij nemen althans altijd voorrang. Logisch, want zij brengen de meeste kilo’s mee en zullen daardoor, bij een eventuele botsing, het minste lijden. Een goede tweede zijn de bussen. Die doen nauwelijks onder voor hun sterkere broer, de vrachtauto’s. Ook bussen nemen voorrang naar believen en drukken zwakkere broeders en zusters van de weg. Alleen een op volle snelheid inhalende vrachtauto is ze te machtig. Daarvoor bieden zij eerbiedig hun hoofd.

Dan zijn er ook nog minibusjes, auto’s, mini-vrachtautootjes, fietsen, riksja’s, motoren, scooters, koeien, karren voortgetrokken door ossen, voetgangers, overstekende voetgangers, een sporadische ezel of een kameel en honderden honden. Zelfs als iedereen zich aan de regels zou houden, zou het al een chaos zijn. Maar op regelgebied kom ik dus niet veel verder dan het recht van de sterkste. Af en toe meen ik te ontdekken dat het langzame verkeer helemaal links rijdt en het iets snellere rechts. Maar dat blijkt dan toch al snel vooral niet waar. Plotseling rijdt er bijvoorbeeld een ultiem langzame tractor op de rechterweghelft. Of een vrachtauto, die als een zwaarlijvige koning, tergend langzaam een heuvel oprijdt.

En dan de honden. Logischerwijs begrijpen zij ook niets van de regels en volgen hun eigen logica. Vaak met dramatische gevolgen aangezien met grote regelmaat een dood exemplaar, omringd door kraaien en andere aaseters, op of net naast de weg ligt. Koeien lijken eenzelfde soort hondenlogica te hebben. Alleen zij zijn te heilig, of waarschijnlijker, te groot. Daarom worden ze ontweken. Dit doet me opeens inzien dat eigenlijk de koe de heerser van de Indiase snelweg is. Zelfs vrachtauto’s remmen namelijk af, claxonneren slechts beschaafd en verlenen voorrang.

Bij het naderen van een dorp of stad neemt het verkeer flink toe, behoorlijke opstoppingen tot gevolg hebbend. Heel langzaam rijdt een ieder richting het beoogde doel. Iedere centimeter wordt benut in een voortdurend gevecht zo ver mogelijk voorin de file te belanden. Vanzelfsprekend gebruikt iedereen de claxon om alle frustraties af te reageren. Een kakofonie van geluid veroorzakend. Vreemd gedrag eigenlijk, dat getoeter. Alsof de chauffeur hoopt dat de file zich, als destijds de Rode Zee voor Mozes, in tweeën splijt. Het zou natuurlijk kunnen dat Rama of Lakshmi hetzelfde kunstje kent maar mij lijkt het sterk. Bovendien, het lijkt me ondoenlijk voor een hindoegod een keuze te maken. In elk vervoermiddel hangt namelijk wel iets religieus, staat een beeldje of een spreuk. Iedereen, lijkt mij, heeft hetzelfde recht op die opening.

Achterop elke vrachtauto staat ‘Blow horn please’. Als een soort van uitnodiging zoveel mogelijk lawaai te produceren op de snelweg. Het verklaart natuurlijk voor een deel waarom iedereen als een waanzinnige op die claxon drukt. Om ook maar enige kans te hebben die vrachtauto in te halen, is het dus noodzakelijk je eigen claxon te teisteren. Ik vraag me dan af waarom die Indiërs tijdens hun rijexamen niet gewezen worden op het bestaan van spiegels. Ik ben er ooit nog op gezakt in Nederland. Maar hier in India was me dat zeker niet overkomen. Bij het inhalen speelt zich trouwens nog iets bijzonders af. Een wapperend handje van chauffeur of bijrijder, afhankelijk van aan welke kant de inhaalmanoeuvre plaatsvindt, geeft aan dat dit kan of juist niet. Een plotselinge blijk van vriendelijkheid, van vriendschap zelfs. Prachtig.

Toch overheerst de vijandschap, met gemak. In de strijd om de centimeters is iedereen bij voortduring bezig die andere de stuipen op het lijf te jagen. Jammer genoeg zijn al die Indiërs zo gewend aan hun eigen rijgedrag dat niemand zelfs maar met de ogen knippert. Alleen onschuldige buitenlanders zweten zich het apezuur of produceren anderszins ongewenst vocht. Het is een soort van botsautogevoel, met dit verschil dat het uiteindelijk de bedoeling is elkaar net niet te raken. Best grappig hoor, op de kermis, maar hier is het toch iets minder lollig.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s