Clubbing in Moskou

Posted: March 9, 2011 in Reisverslag, Reizen, Russia, Travel, Vakantie
Tags: , , , , ,

 

Zaterdagavond in Moskou. Van pure vreugde en opwinding liepen we de hele dag al met onze zielen onder onze armen. Lenin op het Rode Plein? Poeshkin museum? Arbat? Kremlin? Natuurlijk, het is allemaal interessant, prachtig, mooi, leuk en aardig maar pas vanavond kloppen onze harten echt snel! Nu we op het punt staan het roemruchte nachtleven van Moskou te ontdekken.

Ondanks het feit dat de enorme hoeveelheden rondgierend testosteron ons bijkans al voor negen uur naar de superclubs schreeuwen, beheersen we onszelf en besluiten bescheiden te beginnen in Club Vysotskiy. Genoemd naar één van de beroemdste en roemruchtste zangers uit de voormalige Sovjet-Unie. De sfeer is, logischerwijs, Sovjet. Vooral gecreëerd door de band die nostalgische liederen uit vroegere tijden ten gehore brengt, allemaal hartstochtelijk meegezongen door de clientèle. Maar helaas, onze hormonenhuishouding blijkt te onrustig om al hier te kunnen worden gekalmeerd. Om dit klaar te spelen moeten we verder, naar oorden waar hip zijn schoon is en waar schoonheid geen grenzen kent. Met andere woorden, we moeten door naar Soho Rooms.

In een stad waar clubs als paddenstoelen uit herfstige gronden tevoorschijn schieten en vervolgens even snel definitief verdwijnen, is Soho Rooms een blijvertje. Al jarenlang staat deze club in de top van de ‘clubbing top 10’. En dus moet dit wel een gerechtvaardige keuze zijn, daarvan zijn wij overtuigd. Als we aankomen bij Soho Rooms gebaart de parkeerwacht dat we voor de deur kunnen parkeren. Een verleidelijk aanbod omdat de regen op het dak van de auto klettert en wij, zeker weten, op ons paasbest willen binnenstappen. Echter, op het moment dat we willen inparkeren, maakt de parkeerwacht ons duidelijk dat wij voor dit voorrecht wel het lieve sommetje van 1000 roebels (25 euro) mogen neertellen. Iets te gortig zo oordelen we, paasbest mag dan ons streven zijn maar financieel zijn de grenzen Nederlands. Daarom laten we de beste man voor wat hij is en zoeken een andere plek voor onze auto. Een fluitje van een cent, zo blijkt, want binnen 100 meter is er volop gratis parkeergelegenheid.

Gewapend met een paraplu melden we ons vervolgens bij de ingang van club Soho Rooms. Het belangrijkste moment van de avond, in feite. Want binnenkomen in een club als deze is bepaald geen sinecure. De zogeheten face-control is hier alarmerend streng en binnenkomen is simpelweg afhankelijk van het hebben van de juiste contacten of de juiste genen. En ondanks het feit dat wij helemaal niets te klagen hebben over dit laatste schijnt de genenlat hier dusdanig hoog te liggen dat wij kansloos zijn. Blijft over, de contacten. Helaas zijn deze hier ook schaars, bijzonder schaars zelfs. De enige persoon die we kennen is een medewerker van de keuken van deze club en het is hoogst dubieus of een dergelijk contact toereikend is. Hoe dan ook, we spreken de uitsmijter met de juiste hoeveelheid bravoure aan, noemen de naam van onze contactpersoon, glimlachen lichtjes en kijken zelfverzekerd rond zonder dit te overdrijven. De uitsmijter murmelt zachtjes in zijn portofoon, vermoedelijk om het hoofd der face-control te verwittigen wie wij zijn. De bodyguard is namelijk slechts uitvoerder, de feitelijke beslisser zetelt elders. Een tergend langzame minuut later vindt de verlossende handeling plaats: de ketting wordt losgemaakt en we worden binnengelaten. Vanzelfsprekend blijft onze blik stoer maar inwendig jubelen we van vreugde: Het feest kan beginnen!

Bij de bar bestellen we een whisky, wodka en bier is uiteraard not done in een dergelijke tent, en kijken we eens rustig rond. Alhoewel? Rustig? Zowel links, rechts, voor en achter staan de meest fantastische vrouwen die God ooit gemaakt heeft. Oké, we realiseren ons meteen dat het inderdaad sterk de vraag is of dit alles uitsluitend het werk van God is, maar een hele grote kniesoor die hier oplet! Hier passen slechts twee reacties: een automatisch openvallende mond en een hartgrondig ‘Jezus nog aan toe’. Ooit waren we in de Skybar in Kiev waar de vrouwen onovertrefbaar mooi waren. Althans, we dachten onovertrefbaar. Hier in Soho Rooms aanschouwen we toch nog de overtreffende trap. Recht voor ons staan zes dames in fantastische kledij, cocktailtje in de ene en mobieltje in de andere hand, te pronken met alles wat ze hebben. Spontaan denk ik aan een uitspraak van een vriend: ‘Lelijke vrouwen bestaan niet, alleen te weinig bier’. Vaak klopt dit wel maar hier is het tweede gedeelte van dit gezegde overbodig. Het credo van Soho Rooms is: ‘Lelijke vrouwen bestaan niet’.

Op de dansvloer van precies hetzelfde laken een enorm dik pak. De vrouwen pronken, pretenderen onbenaderbaarheid en nippen aan hun drankjes, onderwijl de dunste sigaretjes oprokend. Dansen doen ze niet, dat schaadt het imago, zo lijkt het. Heel voorzichtig wordt wel het ene voetje voor het andere voetje gezet maar voor Nederlandse standaarden is dit geen dansen. Bepaald niet zelfs. En het frappante is dat wij, na nog een aantal whisky’s, besluiten de vrouwen te laten voor wat ze zijn en ons te verpozen op de dansvloer met wildkomische Nederlandse danspassen. Een aantal minuten lang zijn wij het middelpunt en voelen wij tientallen prachtige ogen op ons gericht. Reden genoeg om nog een extra stap te zetten. Maar alras verwatert de aandacht en speelt een ieder weer haar eigen spel.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s