Nevyansk, Oeral

Posted: March 8, 2011 in Reisverslag, Reizen, Russia, Travel, Vakantie
Tags: , , , ,

Eind december in de Oeral en ik besluit Nevyansk, de plaatselijke variant op Pisa te bezoeken. Het hoeft geen betoog dat ook in dit deel van de wereld de dagen, zo midden in de winter, kort en koud zijn. Voor negen uur in de ochtend is er niets dan duisternis en 24 uur per dag is er niets anders dan bittere kou. Op het busstation van Jekaterinburg geeft de thermometer een schrikbarende minus 32 aan! Terwijl ik wacht op mijn bus rijgen aankondigingen van uitgevallen of vertraagde bussen zich aaneen. Opmerkelijk vind ik want dergelijke temperaturen zijn hier in de winter toch eerder regel dan uitzondering?

Hoe dan ook, de bus naar Nevyansk is keurig op tijd en vol goede moed verlaat ik de warme wachtruimte om deze in te ruilen voor een iets minder warme bus. Voor, achter en naast mij zitten dik ingepakte Russen met enorme hoeveelheden dode dieren rondom hun lichaam en op hun hoofd. Ondanks mijn principes begin ook ik sterk te neigen naar de aanschaf van een dergelijk kledingstuk. Al mijn reisgenoten lijken in ieder geval zonder noemenswaardige problemen warm te blijven, vooral te merken omdat ik her en der een paar handschoenen of een muts van handen of hoofd zie verdwijnen. Tussen deze ervaringsdeskundigen bikkel ikzelf flink om ook die aangenamere temperaturen te behouden. Zeker geen eenvoudige opgave, vooral ook omdat de ijsbloemen op de ramen mij de koude rillingen blijven bezorgen.

Na 86 kilometer en zo’n anderhalf uur later bereik ik Nevyansk. Het bus- annex treinstation, waar ik word gedropt,  lijkt hier ooit zonder enige bedoeling te zijn gebouwd. De bewoonde wereld beperkt zich tot een verdwaalde fabriek, een verlaten huis en een rondzwervende hond. Als dit het voorland is van het Pisa van de Oeral dan moet ik wellicht mijn verwachtingen bijstellen. Gelukkig staat er wel een mashroetka (minibus) met ronkende motor die mij voor een paar roebels naar het dorpscentrum wil brengen. Ik stap in en bemerk meteen dat mijn medepassagiers allemaal ontzettend fors, vettig en vooral toch ook lelijk zijn. Bovendien, ze lijken allemaal op elkaar! Zou het dan toch waar zijn dat die Russen in de lange, koude winters niet alleen wodka drinken…

Als ik uitstap in het centrum verdwijnen al mijn (voor)oordelen. In plaats hiervan bewonder ik de kathedraal en de scheve toren van Nevyansk. Vooral vanaf de bevroren rivier is heel goed te zien hoeveel graden deze toren uit het lood staat. Al geloof ik niet dat Pisa hier wordt overtroffen. Maar de Siberische koude, het besneeuwde land, de strakblauwe hemel en de volkomen afwezigheid van andere toeristen maken het tot een geweldige ervaring. Ook het aanpalende mini-museumpje, net een paar maandjes geleden geopend, is de dertig roebel meer dan waard. Eerlijk gezegd, het tentoongestelde is van een tamelijk erbarmelijk niveau maar de sfeer, vooral gecreëerd door de talrijke baboeska’s, is fantastisch. Alleen al mijn jas afgeven aan een norsige oude dame gekleed in een hyperouderwetse jurk en niet passende sloffen is veel meer waard dan dat. Het Russische platteland is zo fantastisch! Onontdekt en misschien daarom wel zo vol schoonheid en elke moeizame en koude stap veel meer dan waard.

   

Hoe klein en nietszeggend dit dorp ook mag zijn, er is wel een restaurant/bar/café te vinden. Als ik, vanaf de kathedraal, over mijn rechterschouder kijk, aanschouw ik deze in volle glorie. Verkleumd van een half uurtje buiten zijn, zoek ik hier met graagte mijn toevlucht. Als ik de deur opendoe, komen een heerlijke warmte samen met klanken van hippe westerse muziek mij tegemoet. In een hoek zie ik drie sterk gelijkende mannen, ondanks het tamelijk vroege uur, in rap tempo biertjes naar binnen gieten, ondertussen de ene pizza na de andere verorberend. Meteen vermoed ik dat hun gelijkenis is ontstaan omdat deze activiteit van bier en pizza een dagelijks terugkerende is. De gastvrouw in het museum vertelde mij namelijk daarnet dat de werkloosheid hier schrikbarend hoog is en dat vele mannen hun toevlucht zoeken tot andere vormen van genot. En eerlijk gezegd, ik begin het nog te begrijpen ook. Wat anders te doen in dit barre klimaat? Met behulp van de kachel en het nuttigen van een enkel glaasje wodka, ruime hoeveelheden thee en een kippetje van eigen makelij ben ik binnen het uur op een aangename temperatuur en weer in staat de kou opnieuw te trotseren.

Een rondje door het centrum levert een Lenin standbeeld, een iconenwinkel annex museum en een prachtige schoenenzaak op. Voor een habbekrats schaf ik mij hier een paar valenki aan, een Russische laars, gemaakt van wol, die ook bij temperaturen van minus 30 voeten en tenen warm kan houden. Ik waan mij een Eskimo als ik de winkel verlaat en op zoek ga naar een mashroetka die mij kan terugbrengen naar het station en de bewoonde wereld.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s