Pyjamaparty in Siberie

Posted: March 2, 2011 in Reisverslag, Reizen, Russia, Travel, Vakantie
Tags: , , ,

Ze groeien dan niet tot in de hemel maar wel tot voorbij het oog reikt. Onafzienbaar. Slechts af en toe onderbroken door een rivier, een huis, een dorp. Maar telkens van hele korte duur. Nee, dat ze hier geen behoefte hebben aan een nationale boomplantdag is duidelijk. Pas als de zon ondergaat, laat ik de bomen voor wat ze zijn. Ik vermoed dat ik, morgenochtend bij het wakker worden, min of meer hetzelfde plaatje aan mij voorbij zal zien trekken. Weliswaar zal de trein, ergens vannacht, Siberië binnenrijden maar ik kan me niet voorstellen dat daarmee de bomen zullen verdwijnen.

  

Ik richt mijn aandacht op mijn medepassagiers. En daarvan zijn er een heleboel. Bij het kopen van het ticket had ik de keus tussen kupé (met vier personen in een afgesloten ruimte) of platskart (met vele anderen in een grote ruimte). Ik koos voor het laatste. En heus niet omdat het goedkoper was. Toch vooral omdat het me een betere manier leek de Russische trein te voelen en te proeven. Meer kans bovendien op een interessante ontmoeting. Daarvoor geef ik graag wat comfort en privacy op. Een hele goede keus, zo zal blijken.

Vice zit naast mij een Tadzjiek uitziend manspersoon. Als ik hem vraag, in mijn gebroken Russisch, waar hij vandaan komt, bevestigt hij dit. Zijn thuisbasis is Dushanbe, maar reeds lang geleden heeft hij dit verruild voor een werkend bestaan in Nojabrsk, een oliestad in het noorden van Rusland. Hij vertelt mij dat zijn leven aldaar bepaald plezierig is. Zelfs in de winter. Met temperaturen van minus 50 lijkt mij dit toch geen pretje. Maar ook dan gaat hij fluitend naar zijn werk! Een aangenaam warme muts, dito handschoenen en een gevoerde overall maken dat de kou geen enkele grip op hem heeft. En als hij niet werkt, is er het culturele leven. Volgens mijn Tadzjiek zelfs vergelijkbaar met dat van Moskou. Theaters spelen. Bars zijn, iets minder verrassend, altijd open. De bioscopen draaien de laatste films. Daarbij biedt werken in de noordelijke oliegebieden fikse voordelen. Een beter salaris dan menigeen of een vervroegd pensioen om eens iets te noemen. Het zijn lokkertjes om een Tadzjiek (of een Rus natuurlijk) zijn huis te doen verlaten en de ijzige kou van Siberië te laten trotseren.

Versa ontmoet ik een Oekraïense jongeman die al zijn hele leven in Tobolsk woont, een stadje in het uiterste westen van Siberië. Tot mijn grote verbazing spreekt hij mij aan in het Engels. Dat gebeurt niet al te vaak in deze contreien. Hij vertelt me dat hij op weg is naar Jekaterinenburg om bij het Amerikaans consulaat zijn visum voor de Verenigde Staten te halen. Vanaf augustus gaat hij drie maanden ergens in een stadje in North Carolina werken, als bordenwasser en klusjesman. Van de ene uithoek op deze aarde naar de andere dus. Maar zo ziet hij dit niet meteen. Hij is werkelijk dolenthousiast dat hij zeer binnenkort naar de USA mag vertrekken. En als hij niet over zijn nieuwe bestemming praat, ratelt hij wel over Armin van Buuren, Odessa of zijn rappende vriendin. Tussendoor vraagt hij zich af wanneer ik ga trouwen. Want met mijn wijkende haarlijn zou ik mij binnenkort wel eens definitief uit de markt kunnen prijzen. Ik verbaas me ten zeerste over zoveel wereldse kennis bij deze jongeman. Per slot van rekening, hij komt uit Tobolsk, net als ik. Het enige verschil is dat ik er twee dagen ben geweest en hij zijn hele leven. En na twee dagen is de conclusie dat Tobolsk niet werelds is bepaald geen voorbarige.

Ik nodig hem uit voor een fles bier in de restauratiewagon. Naast de platskart een tweede attractie van de Russische trein. Het restaurant ziet er prachtig uit. Groene stoelen, een tafelkleedje, bloemetje erop en een gordijntje voor het raam. Heerlijke kneuterigheid. Aan enkele tafels zitten wat mannetjes, ieder met een kruikje, met daarin een paar honderd gram wodka, voor zich. Als ik die mannen wat beter in mij opneem, realiseer ik me dat ze al flink meer dan een paar honderd gram van dit vocht hebben geconsumeerd. Misschien zelfs wel een kilo! Als ze dan niet dronken zijn, zijn ze toch in ieder geval ladderzat. Ik ga aan een tafel zitten, samen met mijn nieuw verworven vriend. Nuttig een biertje. Praat over zijn koetjes en mijn kalfjes. Terwijl wij daar rustig keuvelen word ik op mijn schouder getikt door één van de drinkebroeders. Of ik een rondje wodka wil meedrinken. In eerste instantie wil ik hem wegwuiven maar zijn grote, vriendelijke en onschuldige ogen maken dat ik van mening verander. Bovendien, wegwuiven is kansloos en zeer onbeleefd. En dus stem ik toe.

De beste man is zelf bepaald stomdronken en raffelt in rap Russisch allerlei. Ik antwoord naar beste weten. Niet dat het er toe doet overigens. De man praat toch gewoon door. Voor mij is het meer een kwestie van blijven zitten, af en toe een begripvolle knik, een toost uitbrengen en vooral die wodka consumeren. Gelukkig voor mij is de fles Bajkal wodka zo goed als leeg. En nog gelukkiger voor mij, de volgende stop, zo’n twintig minuten verderop, is het eindstation voor mijn gastheer. Toch slagen wij erin per persoon drie wodkaatjes uit de nagenoeg lege fles te persen en deze bijkans achteloos te consumeren. De aangeboden bruinige stukjes appel, om de smaak van de wodka te camoufleren, sla ik vriendelijk doch beslist af. Grappig genoeg, hierover wordt door mijn gastheer een stuk minder ophef gemaakt. Een wodka afslaan is not done maar een stukje appel kan probleemloos geweigerd.

                 

Beide nachten maak ik deel uit van één grote, ronkende, Russische massa. Een ieder nestelt zich tussen de schone lakens op een alleszins acceptabel bed. Veel van mijn medepassagiers zijn gekleed in kleurige pyjama’s met bijkleurende slippers of slofjes. Ze voelen zich thuis in deze trein. Althans die indruk heb ik. En met hen, heb ik hetzelfde gevoel.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s