Busstation van Addis

Posted: February 18, 2011 in Ethiopia, Reisverslag, Reizen, Travel, Vakantie
Tags: , , , ,

Het is maandag 02-02-02, Ethiopische jaartelling, en rond vijf uur in de ochtend laat ik mij per taxi afzetten op het busstation van Addis Ababa. Als ik uitstap en richting ingang van het busstation loop, regent het lichtjes en de plassen water op straat zijn moeilijk te zien aangezien het nog aardedonker is. Maar met het ticket voor bus 5213 naar Harar stevig in mijn hand en een volledige reizigersbepakking op mijn rug voel ik mij toch uitstekend. Het avontuur ligt om de hoek en Harar, een verboden stad voor blanken tot ver in de 19e eeuw, lonkt.

  

Het busstation is een enorm complex volledig omgeven door hekken, zo had ik al gezien toen ik gisteren mijn ticket kocht. Waar al die hekken voor dienen, vroeg ik mij toen nog af maar op deze vroege en donkere maandagochtend is deze vraag meteen beantwoord. Deze bieden namelijk de mogelijkheid het hele station volledig af te sluiten en de toestroom van de passagiers en de wannabe passagiers te reguleren. Gevolg? Voor de twee minieme toegangsdeurtjes tot het station staan honderden, of waarschijnlijker duizenden, Ethiopiërs die allemaal naar binnen willen. Waarom er op dit vroege tijdstip zoveel mensen naar binnen willen? Omdat alle bussen naar alle bestemmingen allemaal om zes uur in de ochtend vertrekken! Een vlugge schatting van mijn kant leert dat er in ieder geval 60 bussen, al dan niet met ronkende motoren, staan te wachten op hun passagiers, van wie er minimaal 50 in één bus gaan. Een simpele rekensom leert dan ook dat er zo rond de 3000 mensen voor de poorten staan te dringen.

Ondanks de onaantrekkelijkheid van de gedachte rest mij niets anders dan mijzelf te mengen in het strijdgewoel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Het is hoe dan ook de enige mogelijkheid met mijn gisteren verworven ticket mijn gereserveerde zitplaats in bus 5213 te bemachtigen. Maar het lijkt niet bepaald een eenvoudige klus door die smalle entree te geraken. Nu prijs ik me gelukkig dat ik met mijn 1 meter 95 een heel stuk boven al mijn medepassagiers uitsteek en dat mijn rugzak een prima buffer vormt voor alles wat zich achter mijn rug afspeelt. Daarom, zonder verder nog te dralen, begin ik mijn persoonlijk robbertje duw- en trekwerk. En zoals ik had gehoopt en stiekem verwacht, dankzij mijn fysiek voordeel, gaat het gewoon soepeltjes. In een mum van tijd ben ik in de buurt van de toegangsdeur. Maar, hoe verrassend, met het naderen ervan, neemt de druk van achteren toe en als ik vlak voor de poort sta, bekruipt mij het gevoel dat ik geplet zal worden. Visioenen van Afrikaanse voetbalstadions waar in het gedrang tientallen mensen bezwijken flitsen door mijn hoofd. Vooral als ik zie dat het veiligheidspersoneel van het station uit alle macht probeert deze deur ook te sluiten! Is het busstation dan vol? Een stringent toelatingsbeleid? Face control wellicht? De waanzin van deze actie ontgaat me volkomen maar heel veel tijd mij hierover op te winden heb ik niet. Naast mij probeert namelijk een doorgedraaide Ethiopiër, met op zijn hoofd een enorme koffer, iedereen aan de kant te zetten en als eerste bij de poort te zijn. Het lijkt een kansloze missie maar zijn testosteron gehalte is dusdanig dat hij er nota bene in slaagt menigeen te passeren. Vervaarlijk komt hij mijn kant uit en ik realiseer me net bijtijds dat zijn koffer mij dreigt te raken ergens tussen mijn rechteroor en rechteroog. In een reflex haal ik daarom uit en plant mijn rechterelleboog vol in zijn maag. Een voltreffer zo blijkt want met een schreeuw komt hij tot bedaren en, belangrijker, tot stilstand. Dit gevaar is bezworen.

Als ik uiteindelijk bij de poort ben, vragen de uitsmijters of ik een ticket heb. Sullige vraag in mijn beleving want wie stort zich nu in een dergelijk gedrang zonder ticket? Toch antwoord ik braaf, glimlach een grimas en knik dankbaar als de poort voor mij opengaat. Na enig speurwerk vind ik maar liefst vijf bussen die allemaal naar Harar vertrekken. Maar vervelend genoeg staat mijn bus 5213 niet in het rijtje. Een slecht voorgevoel bekruipt mij en de regen die inmiddels echt serieus nat maakt, maakt dit niet beter. Ik besluit dan ook ergens naar binnen te gaan waar ik opeengeperst met vele andere passagiers sta te wachten op het noodlot. Ongewassen lichamen, oud zweet, stinkende kleding en penetrante okselgeuren strijden om voorrang zodat ik al snel besluit dat een buitje nog zo erg niet is.

Hoe dan ook, een half uur wordt een uur en een uur nog langer. En dan opeens, word ik bij mijn hand en naar een kantoortje geleid. Bij het mannetje alhier mag ik mijn ticket inleveren en in ruil hiervoor krijg ik mijn 133 birr (ruim 7 euro) terug. Bus 5213 komt niet vandaag, zoveel is duidelijk. Misschien is de chauffeur ziek? Misschien het busbedrijf failliet? Was ik misschien de enige passagier? Motorpech? Ik weet het niet want op deze vraag wordt slechts met een schouderophalen gereageerd. Duidelijk is wel dat ik vandaag niet vertrek. Morgen een nieuwe kans!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s