Over polders en kuuroorden

Posted: February 16, 2011 in Netherlands, Reisverslag, Reizen, Travel, Vakantie
Tags: , , , , , ,

Altijd moet ik maar weer ver. Naar oorden waarvan menigeen niet eens het bestaan kent. Vreemde culturen proeven, op jacht naar het onontdekte en op zoek naar spanning. Een vreemde gewoonte eigenlijk. Want vandaag realiseer ik me dat zelfs de directe omgeving rondom mijn ouderlijk huis, voor een deel, onontdekt terrein is voor mij.

     

Het is zondagochtend als ik op mijn fiets stap. Bij het verlaten van het ouderlijk huis is mijn moeder al bezig het warme middagmaal te prepareren. En mijn vader wikt en weegt talrijke wijnen in de wijnkelder. Ik zwaai een tot ziens alsof ik inderdaad naar verre oorden vertrek en rijd met fikse snelheid het erf af. Het is koud, guur, grijs en ik ben dan ook blij dat ik goed ingepakt op mijn fiets zit. In stevige tred, ook al is het alleen maar om warm te blijven, vertrek ik richting het noordoosten. Het is stil op straat. Ik vermoed dat vele moeders zich over warme maaltijden ontfermen en dat vele vaders zich in wijnkelders bevinden. Slechts een enkeling laat zijn hond uit. Bij het passeren knikken ze een vriendelijk ‘moi’, de prachtige, plaatselijke variant van ‘hallo’. Ik geniet van de omgeving. De stilte. Met elke rondgang van mijn pedalen strijden mijn wollige, stadse gedachten een kanslozer strijd tegen de rust rondom.

Op weg naar mijn einddoel passeer ik het roemruchte Ganzedijk. Twee jaar geleden werd dit gehucht nog met de dood bedreigd omdat de lokale wethouder alle 57 huizen wilde laten slopen. Zijn argumentatie was dat Ganzedijk een spookdorp was geworden en geen bestaansrecht meer zou hebben. Grimmige bewoners hebben sloop weten te voorkomen en dus is er nog steeds een Ganzedijk hier. Toch spookt het hier op deze ochtend danig. Slierten mist en dauw over de velden maken dat ik het spook van Hannelore meen te ontwaren. Hier in dit gehucht, werd ze omgebracht door haar echtgenoot en schrijver Richard Klinkhamer. Deze hele zaak werd pas opgelost toen de nieuwe bewoners, jaren later bij het omspitten van de tuin, op Hannelore stuitten. En dit ondanks het feit dat Klinkhamer in zijn boek ‘Woensdag Gehaktdag’ al uitgebreid verslag had gedaan van zijn wreedheden. Ganzedijk, een boel gedachten, één koude rilling over mijn rug, één huivering door mijn lichaam, tien rondgangen van mijn pedalen en ik heb het achter mij gelaten.

En verder ga ik, op weg naar de meest noordoostelijk gelegen polder in Nederland. De Carel Coenraadpolder. Mijn benen geven gas, mijn longen vullen zich met zuivere polderlucht en ik voel een geweldige hoeveelheid energie. Maar goed ook, want deze polder doorkruisen kost tijd, heel veel tijd. De afstanden zijn enorm en de huizen dungezaaid. Hier woont bijna niemand en de mensen die er wonen, houden zich schuil in hun huizen. Hier geen hond op straat, geen mens zelfs achter de ramen. Niets dat de stilte ook maar dreigt te verstoren. Behalve dan het geluid van mijn banden. Wat een fantastische manier om een zondag te beginnen! Wonen in een dergelijke omgeving, het is net een stapje te ver wellicht. Maar op dit moment hier fietsen is werkelijk subliem. Ik wil nu elk weggetje hier onder mijn wielen zien verdwijnen alvorens richting warme maaltijd te vertrekken. Ik wil de dijk opfietsen om te kijken wat zich precies aan de andere kant schuilhoudt. Ik wil die kou in mijn gezicht en op mijn benen blijven voelen tot ik niet meer verder kan. Tot ik moet erkennen dat ook in Nederland de natuur mij de baas kan zijn.

Op een steenworpafstand van deze polder ligt het plaatsje Bad Nieuweschans. Tot 2009 heette het hier nog Nieuweschans. Maar om commerciële redenen is dit veranderd. ‘Bad’ verwijst naar het kuuroord Fontana, het pronkjuweel van dit dorp. Bij het binnenrijden vraag ik me af of de lokale bestuurders zich wel realiseren hoe fantastisch de combinatie polder en kuuroord is. Eerst een paar uurtjes bikkelen over kleigronden en vervolgens extreem relaxen in het bad Fontana. Het lichaam moe, enigszins geteisterd en dan vervolgens een thermaal bad, een luxueuze massage door zachte en elegante vrouwenhanden met aansluitend een hapje en een drankje. Het is goud in de handen!

Vandaag blijkt dat het soms helemaal niet nodig is ver te reizen om onontdekte gebieden te vinden. Want welke Nederlander kent deze polder? Bijna niemand toch? Hoogste tijd om het te ontdekken!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s